Menu serwisu
Start
Szukaj
Nowości
Artykuły
Literatura
DDA o sobie
Program 12 kroków
Baza spotkań DDA
Forum
Linki
Kontakt
Nowości
Terapie / forum
Logowanie
Login

Hasło

Zapamiętaj mnie
Nie pamiętasz hasła?
Nie masz konta? Załóż je sobie
Licznik
jesteś 56979026 gościem od 12.12.2000
  Start arrow Forum  
 
Forum  


<< Start < Poprzednia 1 2 3 4 5 6 Następna > Ostatnia >>
Gonzopl
Użytkownik

Platinum Boarder
Posty: 2169
graphgraph
 
Odp:Gonzo.pl czyta - 2012/09/05 12:59 Jak brylować w towarzystwie

Gdy myślisz o brylowaniu w towarzystwie, być może wyobrażasz sobie w roli głównej atrakcyjną kobietę lub przystojnego mężczyznę, który zwraca na siebie uwagę wszystkich zanim jeszcze cokolwiek powie. Albo wręcz przeciwnie – może zastanawia Cię czasem, dlaczego ktoś zyskuje miano duszy towarzystwa, skoro nie wyróżnia się aparycją i na ulicy na pewno nie zwróciłbyś na niego uwagi?

Najczęściej wydaje nam się, że umiejętność brylowania jest „tym czymś”, z czym trzeba się urodzić. Sądzimy, że ktoś albo to ma, albo nie. I albo jest się ulubieńcem tłumów, albo jego przeciwieństwem - szarą myszką. Otóż niekoniecznie.

Pomiędzy najbardziej i najmniej towarzyskimi osobami jest jeszcze znaczna grupa posiadaczy takich cech w umiarkowanym natężeniu, a ściślej mówiąc – tych „średniaków” jest wśród nas najwięcej. Co więcej, umiejętności interpersonalne można nabywać i rozwijać, więc jeśli nigdy nie uważałeś się (i nie byłeś traktowany) za osobę szczególnie towarzyską, nie oznacza to nie możesz tego zmienić.

Jeśli należysz do osób, które zazdrośnie spoglądają na osoby, które są zawsze w centrum uwagi i z łatwością bawią każde towarzystwo, przeczytaj, dlaczego warto takie umiejętności opanować, a następnie dowiedz się - jak!


W blasku fleszy lub…aureoli

Człowiek - zwierzę stadne, w ciągu całego swojego życia stara się nauczyć życia z innymi ludźmi. Realizuje to nie tylko poprzez kontakty indywidualne, czy interakcje w większych zbiorowościach. Równie ważne – a w świecie biznesu może nawet ważniejsze – jest to, co ludzie przekazują między sobą na nasz temat, czyli rekomendacje. Szczególnie współcześnie musimy uważać na swoją reputację, gdyż w dobie globalizacji każda informacja w błyskawiczny sposób może przedostać się do internetu, co może mieć dla nas wydźwięk pozytywny jak i negatywny. Dlatego chcielibyśmy, aby nie tylko mówiono o nas dobrze, ale abyśmy wyróżniali się w pozytywny sposób. Osoby przebojowe i towarzyskie są zawsze zapamiętywane przez innych, którzy niejednokrotnie zadają sobie pytanie: jak oni to robią?!

Umiejętność brylowania w towarzystwie ma jeszcze jedną zaletę. Za sprawą efektu aureoli pozytywne wrażenie jakie wywieramy na ludziach, zostaje przetransferowane na inne dziedziny życia. Oznacza to, że jeśli ktoś zostaje uznany za „otwartego i wygadanego”, to przypisuje mu się również inne dodatnie cechy. Pomyślimy wtedy, że takie osoby są także dobrymi szefami, pomysłowymi ludźmi, spontanicznymi kolegami, czy zaradnymi rodzicami.

Kolejnym argumentem za opanowaniem „sztuki brylowania” jest zaspokojenie swoich potrzeb wyższego rzędu, czyli tych, które dochodzą do głosu po zrealizowaniu potrzeb podstawowych (fizjologicznych i bezpieczeństwa). Wystawiając się na „widok publiczny” i odnosząc zamierzony efekt towarzyski, możemy zdobyć uznanie społeczne, szacunek a nawet pewien rodzaj spełnienia.

I w końcu osoby błyszczące w towarzystwie są bardziej lubiane. Ludzie do nich lgną, każdy chce przebywać w ich towarzystwie, a nawet wejść w łaski takich osób. Nie tylko z sympatii, ale także dla korzyści, jakimi może być sam fakt, że ktoś będzie kojarzony jako znajomy „duszy towarzystwa”. Ludzie towarzyscy mają w ten sposób więcej znajomych, również z uwagi na fakt, że są zapraszani na imprezy i wszelkie spotkania towarzyskie. Któż by nie chciał zagwarantować sobie dobrej zabawy dzięki obecności osoby, która odnajdzie się w każdym towarzystwie oraz skutecznie je rozbawi i zintegruje?


Po radosnej stronie


„Dusza towarzystwa” to osoba, którą charakteryzuje przede wszystkim poczucie humoru. Jest to taka właściwość człowieka, która niemal wszędzie spotyka się z aprobatą społeczną - w pracy, po godzinach i w domu. Lekkie (tj. ze zdrowym dystansem do siebie i świata, a nie lekkoduszne) podejście do życia oraz traktowanie z przymrużeniem oka otaczającej rzeczywistości jest tym, co pomaga iść przez życie z podniesioną głową i uśmiechem na twarzy.

Ludzie poszukując relaksu w gronie rodziny czy znajomych, liczą na mile spędzony czas, w czasie którego odpoczną psychicznie i odwrócą uwagę od codziennych obowiązków. Nie chcą wtedy wysłuchiwać narzekań, zwłaszcza gdy rozmówca oczekuje zaangażowania i empatii. Dlatego z taką łatwością wyłapują z otoczenia osoby, które nie tylko nie traktują ich jako gąbki chłonącej wszelkie nieszczęścia świata, ale pozwalają zapomnieć o swoich problemach. A zatem bądź uśmiechnięty, pozytywny i w żadnym wypadku nie marudź, ponieważ od duszy towarzystwa oczekuje się optymizmu i rozrywki.

Poczucie humoru nie zawsze musi oznaczać pamięć absolutną i sypanie kawałami jak z rękawa. Możesz nie opowiedzieć ani jednego dowcipu, a audytorium będzie rozbawione do łez. Najłatwiej rozśmieszysz ludzi anegdotami, najlepiej z własnego życia, z życia firmowego lub na temat znajomy słuchaczom. Przedmiotem historyjek możesz uczynić sytuacje obiektywnie negatywne, ale mówić o nich w sposób satyryczny (bo cóż więcej zostaje, jak tylko szczerze się pośmiać?). Ucz się od kabareciarzy, który są w stanie obrócić żart nawet opłakaną sytuację polityczną, czy osobistą obywateli.

Tu pojawia się haczyk. Wiele osób chętnie wyśmiewa innych, ale jakiekolwiek słowo krytyki czy kpina pod ich adresem, budzi natychmiastowy sprzeciw i agresję adresata. A dystans do siebie jest kolejną konieczną cechą adepta „sztuki brylowania”. Osoby pewne siebie i lubiące siebie nie będą upatrywały w dowcipach na swój temat zagrożenia swojej pozycji towarzyskiej. Wręcz przeciwnie. Opowiedz o swojej wpadce (lub pozwól, aby ktoś przytoczył anegdotę), a skrócisz dystans między ludźmi. W związku z tym pomyślą: „jest nie tylko miły i otwarty, ale też normalny, ludzki” (skoro i jemu takie rzeczy się zdarzają). Tutaj znowu kłania się efekt aureoli, który sprawia też, że osoby wyróżniające się w tłumie traktujemy jako wyjątkowe, jakby posiadali nadprzyrodzone zdolności. Gdy natomiast przekonamy się (np. słysząc, że i takim ludziom zdarzają się potknięcia) od razu lepiej się czujemy, gdyż nasza samoocena wzrasta.


W roli gospodarza

Rolą każdego gospodarza, osoby wydającej przyjęcia, jest zapraszanie i witanie gości, a w czasie spotkania – organizowanie czasu przybyłych i zapewnianie rozrywki. Wchodź w taką rolę w dowolnym towarzystwie, w jakim się znajdziesz: podchodź do przybyłych, pomóż im wejść w grupę, przedstaw, ośmiel nieśmiałych, zwracaj się po imieniu. Czasem wystarczy tylko zadać jedno, dwa pytania otwierające, aby ośmielić nową osobę i zintegrować z resztą grupy. Oczywiście wszystko trzeba robić z ogromnym wyczuciem, aby nie kompromitować nikogo w swoim towarzystwie np. nie pytać wiecznego studenta na dzień dobry, czy już się wreszcie obronił. Zawsze za to opłaca się ludzi dowartościowywać, mówiąc np. „witamy naszego najlepszego handlowca”, o ile nie jest to nieszczere czy naciągane.

W tracie spotkania, jeśli nadal chcesz grać pierwsze skrzypce, po prostu bądź moderatorem dyskusji. Jeśli będziesz czujny i podążał za jej tokiem, uda Ci się wtrącić trafny komentarz, skutecznie wypełnić chwile niezręcznej ciszy, czy w końcu zmienić temat, jeśli rozmowa będzie zamierać. W towarzystwie zawsze znajdują się osoby bardziej nieśmiałe, które twierdzą, że nie mają nic ciekawego do powiedzenia. One będą wolały się przysłuchiwać niż zabierać głos, więc będą Ci wdzięczne za możliwość uczestnictwa w spotkaniu, na którym nie będą czuły presji wypowiadania się. Innym osobom z kolei możesz „udzielać głosu”, gdy zauważysz, że rwą się do odpowiedzi, ale są ciągle zagłuszane przez innych. Tutaj również wszystko musi być na tyle swobodne i naturalne, żeby Twoja relacja z ludźmi nie przypominała zależności: nauczyciel-uczniowie, bo wtedy osiągniesz efekt przeciwny do zamierzonego.


Słyszeliście?!

Skoro już na Tobie spoczywa obowiązek podtrzymywania dyskusji, zadbaj o to, byś zawsze miał kilka awaryjnych tematów. Czasami rozmowa toczy się sama, płynnie przechodząc od wątku, do wątku, ale nie zawsze tak jest. Gdy wymiana zdań utknie w martwym punkcie, musisz się liczyć z tym, że to na Ciebie skierują się oczy większości uczestników spotkania. Jako dusza towarzystwa nie możesz zawieść! Dyżurnymi tematami zawsze możesz uczynić bieżące wydarzenia w kraju i na świecie, ale odradza się poruszania tematów budzących kontrowersje i konfliktujących ludzi (polityka, religia, seks). Dobrze sprawdzają się też anegdoty w stylu: „posłuchajcie, co mi się ostatnio przytrafiło!”.


I tym optymistycznym akcentem…

Różni ludzie mają odmienny styl (o)bycia towarzyskiego, więc u każdego sprawdzają się inne metody. Jeśli dopiero uczysz się „brylować”, testuj różne techniki, aż odnajdziesz swoją optymalną, z którą czujesz się naturalnie. Naturalność bowiem jest tu kluczowa, bo chyba nie ma gorszej publicznej wpadki niż „zdemaskowanie” (gdy ludzie zorientują się, że udajemy kimś, kim nie jesteśmy, a rola ta jest nam wielce niewygodna). Pamiętaj o uśmiechu, dystansie do siebie, pewności siebie i zadbaj o to, byś miał zawsze coś ciekawego do powiedzenia.
  | | Administrator wyłączył możliwość wysyłania postów przez anonimowych użytkowników.
Gonzopl
Użytkownik

Platinum Boarder
Posty: 2169
graphgraph
 
Odp:Gonzo.pl czyta - 2012/09/05 16:37 Jak niezaspokojenie emocjonalne w dzieciństwie wpływa na psychikę dorosłego człowieka?


Cała historia zaczyna się od zbiornika. Jest nim pusty zbiornik miłości.


Rozważając rozwój emocjonalny człowieka i jego wzrost duchowy na różnych etapach życia, można powiedzieć, że człowiek przychodzi na świat z pustym zbiornikiem, w którym, na skutek interakcji z otoczeniem, a przede wszystkim z najbliższymi osobami, będzie stopniowo gromadziła się miłość. Opiekunowie dziecka, w założeniu ludzie dojrzali, będą stopniowo przelewać miłość i akceptację ze swych pełnych po brzegi zbiorników wprost do pustego zbiornika małego dziecka. W ten oto sposób zbiornik miłości napełnia się, a dziecko, doświadczając bezwarunkowej akceptacji, czułości i troski, rozwija się emocjonalnie i duchowo, aż do dnia, gdy samo wyruszy w świat w pełnym zbiornikiem i pragnieniem, by dzielić się dobrem, które otrzymało. Przestanie brać, a zacznie dawać. To przecież różni osobę dojrzałą od dziecka.

Rozważmy teraz podobną sytuację, z tą jedną różnicą, że opiekunowie dziecka już na starcie mają puste zbiorniki miłości. Na drodze swojego rozwoju nie otrzymali miłości i akceptacji, których bezwzględnie potrzebowali, wskutek czego zbiornik miłości nie został wystarczająco napełniony. Nie mają z czego przelewać, nie mogą dać dziecku tego, czego ono potrzebuje, ponieważ sami tego nie mają. Po upływie kilkunastu lat w świat rusza kolejna osoba, której zbiornik miłości świeci pustkami. Kolejna osoba, która zrodziwszy potomstwo, nie będzie umiała dać mu pokarmu koniecznego do prawidłowego rozwoju.

Cały tekst tutaj
http://psychika.net/2009/12/jak-niezaspokojenie-emocjonalne-w.html
Warto przeczytać.
  | | Administrator wyłączył możliwość wysyłania postów przez anonimowych użytkowników.
Gonzopl
Użytkownik

Platinum Boarder
Posty: 2169
graphgraph
 
Odp:Gonzo.pl czyta - 2012/09/05 19:03 Skutki nadopiekuńczości

Konsekwencje mogą być niestety przerażające dla dziecka: brak rozwoju emocjonalnego, społecznego (otoczenie jest źródłem zagrożeń), psychoruchowego i poznawczego. To przyszły odludek stroniący od ludzi. Może stać się społecznym i intelektualnym „kaleką” i nawet w dorosłym życiu potrzebować obecności matki przy podejmowaniu decyzji.

Dzieci matek nadopiekuńczych są przez nie sterowane nawet w dorosłym życiu i nie mogą (a też oczywiście nie potrafią) podejmować samodzielnych decyzji, iść własną drogą, nie zgadzać się z matką, mieć inny punkt widzenia (na przykład w sprawie swojego partnera życiowego). Każda próba samodzielności kończy się buntem lub wzbudzaniem poczucia winy ze strony matki. Konsekwencją takiej postawy jest pełna dominacja matki w życiu dziecka, pomijającej fakt jego dojrzewania. Każda próba uwolnienia się dziecka spod tej dominacji spotyka się z szantażem emocjonalnym. Ta adoracja staje się tak silna, że wpływa na wszystkie inne dziedziny życia. Matka izoluje się od przyjaciół i w ogóle świata zewnętrznego rezygnując ze swoich potrzeb czy marzeń. Staje się "ofiarą" dziecka, a dziecko - paradoksalnie - "ofiarą" matki, czyli tworzy się krąg patologicznych postaw, schematów myślenia i działania. Interesujący jest fakt, że matka nie ma świadomości tych wszystkich mechanizmów i ich konsekwencji dla późniejszych faz życia dziecka, nie wyłączając dorosłości.

Całość tutaj
http://zawodrodzice.blogspot.com/2012_09_01_archive.html

Edytowany przez: Gonzopl, w: 2012/09/05 19:04
  | | Administrator wyłączył możliwość wysyłania postów przez anonimowych użytkowników.
Gonzopl
Użytkownik

Platinum Boarder
Posty: 2169
graphgraph
 
Odp:Gonzo.pl czyta - 2012/09/10 10:52
Słowniczek wybranych terminów psychoterapeutycznych

na podstawie książki Rozmowy o tajemnicach psychoterapii
Lidii Grzesiuk i Krzysztofa Krawczyka


Acting out – rodzaj zachowań wynikających z utraty kontroli nad pewnymi nieuświadomionymi impulsami. Są formą obrony, oporu w terapii u osób głębiej zaburzonych; pozwalają na doraźne rozładowanie emocjonalnych problemów bez konieczności ich uświadomienia. Często są to zachowania aspołeczne, gdyż wyrażane w działaniu impulsy mają najczęściej charakter seksualny bądź agresywny. W psychoterapii spotykane podczas pracy nad trudnym materiałem – na przykład pacjent docierający do nagromadzonej w sobie nienawiści do ojca, którego się boi, rozładowuje napięcie, niszcząc gabinet psychoterapeutyczny bądź atakując fizycznie samego terapeutę.

Agorafobia – jedna z odmian fobii; lęk przed przebywaniem na otwartej przestrzeni, wyjściem z domu, wejściem do dużego sklepu, tłumem, miejscami publicznymi, samotnym podróżowaniem. Często połączona z wyobrażaniem sobie ataku lęku w unikanej sytuacji. Odwrotnością agorafobii jest klaustrofobia, czyli lęk przed przebywaniem w ciasnych lub zamkniętych pomieszczeniach.

Agresja – zachowanie, którego celem jest wyrządzenie komuś krzywdy, szkody fizycznej lub psychicznej (zranienie, zadanie bólu, zastraszenie itp.). Może być również skierowana na własną osobę, przyjmując formę autoagresji. Jest wtedy mniej uświadomiona, może być odpowiedzią na nieprzyjemne stany wewnętrzne, takie jak gniew, lęk, rozpacz, nuda. Stanowi element niektórych zaburzeń psychicznych – na przykład osoby uzależnione od nikotyny ignorują napis „Palenie zabija” umieszczany na opakowaniu papierosów.

Analiza transakcyjna – koncepcja psychologiczna stworzona przez Erica Berne'a. Opiera się na teorii osobowości traktowanej jako system trzech odrębnych struktur, tzw. stanów ego: Dorosłego, Dziecka i Rodzica, charakteryzujących się odmiennymi wzorcami myślenia, zachowania czy formami przeżywania. Koncepcja dotyczy czterech obszarów funkcjonowania człowieka: (1) jego osobowości, czyli relacji pomiędzy stanami ego; (2) jawnej komunikacji z innymi ludźmi; (3) ukrytej transakcji (gry) z innymi ludźmi, ukierunkowanej na uzyskanie korzyści emocjonalnej; (4) realizacji całościowego planu życiowego (skryptu).

Anoreksja – choroba polegająca na szybko postępującym wyniszczaniu organizmu, przejawiającym się utratą wagi wywołanej przez osobę chorą. Dotyczy przeważnie dorastających dziewcząt i kobiet przed 25. rokiem życia. Osoba chora odmawia utrzymania ciężaru ciała powyżej granicy wagi minimalnej dla wieku i wzrostu, przeżywa intensywny lęk przed przybraniem na wadze lub otyłością, podtrzymywany zaburzonym obrazem własnego ciała. Osoba chora uważa, że jest zbyt gruba, mimo że tak naprawdę jest już wychudzona. Ponieważ może ona odczuwać lęk, że nie spełnia wymogów współczesnego świata co do własnego wyglądu, anoreksja traktowana jest jako choroba cywilizacyjna.

Antypsychiatria – ruch społeczny zapoczątkowany w latach 60. XX wieku, który w skrajnej postaci głosił, że pacjenci placówek psychiatrycznych nie są osobami chorymi, ale jednostkami, które nie przyjęły wartości i norm powszechnie obowiązujących w społeczeństwie. Narzędziem represji społeczeństwa wobec nonkonformistycznych jednostek stało się etykietowanie „chory psychicznie”. Konsekwencją takiego poglądu było spostrzeganie choroby psychicznej jako rodzaju doświadczenia ludzkiego równoprawnego z innymi, społecznie akceptowanymi. Antypsychiatria jako sprzeciw wobec przemocy farmakologicznego leczenia psychiatrycznego jest silnie krytykowana przez współczesną psychiatrię. Idee antypsychiatrii można rozpoznać w dążeniu do traktowania każdego pacjenta indywidualnie, poza etykietą diagnozy, przyznaniem mu prawa do własnych przeżyć, niezależnie od społecznych norm i ocen.

Asertywność – umiejętność korzystanie z osobistych praw bez naruszania praw innych. Składa się na nią m.in. umiejętność wyrażania własnych opinii, potrzeb, życzeń oraz umiejętność odmawiania w sposób nieuległy i nieraniący innych. Asertywność nie oznacza zatem ignorowania emocji i dążeń innych ludzi; polega na uznawaniu, że jest się tak samo ważnym jak inni.

Bioenergetyka – system terapeutyczny stworzonym przez Alexandra Lowena. Najczęściej kojarzona z terapeutyczną pracą z ciałem. Swoje teoretyczne podstawy wywodzi z psychoanalizy, jednak w przeciwieństwie do niej oddziaływania praktyczne kieruje w pierwszej kolejności na ciało (np. sylwetka ciała, napięcie mięśni, oddech). Podstawowym zadaniem pracy terapeutycznej jest odzyskanie stłumionych emocji z ciała i ich ekspresja, a następnie wytłumaczenie pacjentowi genezy i negatywnego wpływu na życie przeżywanego ponownie konfliktu. Zaletą takiej formy pracy jest możliwość dotarcia do wspomnień i emocji z bardzo wczesnego dzieciństwa, które są niedostępne technikom terapeutycznym opartym na pracy na poziomie słownym.

Bulimia – zaburzenie odżywiania, polegające na okresowych napadach żarłoczności z utratą kontroli nad ilością spożywanych pokarmów, stąd nazywana żarłocznością psychiczną. Ma podłoże psychiczne (dotyka osoby, które nie akceptują swojego wyglądu, wagi, nie czują się dobrze w swoim ciele i pragną za wszelką cenę polepszyć swoje samopoczucie). Chorzy zwykle czują się głodni, nawet bezpośrednio po jedzeniu, następnie stosują sposoby kontrolowania wagi ciała przez prowokowanie wymiotów, nadużywanie środków przeczyszczających, ścisłą dietę, głodówkę lub bardzo wyczerpujące ćwiczenia fizyczne, które mogą być niebezpieczne dla zdrowia. Większość pacjentów dotkniętych bulimią to kobiety.

Choroba sieroca – zespół objawów zahamowania wzrostu fizycznego i opóźnienia rozwoju emocjonalnego występujący u niemowląt pozbawionych głównie kontaktu dotykowego z matką, karmienia przez nią i innych macierzyńskich zachowań. Dotyczy nie tylko wychowanków domów dziecka, ale może występować także wśród dzieci wychowanych w rodzinach, gdzie żadne z rodziców nie chce lub nie potrafi nawiązywać kontaktów emocjonalnych (uśmiech, empatia) i fizycznych (przytulanie, głaskanie itp.) z dzieckiem. Czynnikami przyczyniającymi się do zaniedbania dzieci przez rodziców są bieda, choroba psychiczna, zaburzenia osobowości, problem alkoholowy itp. Objawami choroby sierocej są: niedostateczne lub nadmierne poczucie winy, znaczne osłabienie lub brak umiejętności nawiązywania i utrzymania emocjonalnych więzi oraz tzw. bujanie się.

Depresja – zaburzenie psychiczne z grupy chorób afektywnych charakteryzujące się objawami: (1) emocjonalnymi (obniżony nastrój, płacz, utrata radości życia); (2) poznawczymi (negatywny obraz siebie, obniżona samoocena, samooskarżenia, pesymizm i rezygnacja, a w skrajnych wypadkach mogą pojawić się także urojenia depresyjne); (3) motywacyjnymi (problemy z mobilizacją do wszelkiego działania, spowolnienie psychoruchowe, trudności z podejmowaniem decyzji); (4) somatycznymi (zaburzenia rytmu snu i czuwania, utrata apetytu, osłabienie i zmęczenie, ogólne złe samopoczucie fizyczne). Wyodrębnia się kilka postaci depresji: (1) reaktywna – zaburzenie nastroju jest skutkiem aktualnych zdarzeń życiowych, (2) depresja wynikająca z czynników „wewnętrznych”, (3) depresja psychotyczna – nasilona depresja aż do utraty kontaktu pacjenta z rzeczywistością.

Desensytyzacja – technika terapii behawioralnej, polegająca na wygaszaniu lęku poprzez stopniową konfrontację z wyobrażeniami związanymi z lękiem i poprzez wcześniejsze wzbudzanie stanu przeciwnego do lęku (głównie relaksu).

Doświadczenie korektywne – występuje wtedy, kiedy pacjent spotyka się podczas terapii z nową, zupełnie inną niż doświadczana w dzieciństwie reakcję psychoterapeuty lub grupy terapeutycznej na swoje nieprawidłowe zachowania. Czynnik leczący w psychoterapii, gdyż zachowanie terapeuty pokazuje pacjentowi negatywne skutki jego uprzednich reakcji oraz podaje możliwość odmiennego, lepszego reagowania w przyszłości.

Empatia – zdolność odczuwania stanów psychicznych innych ludzi (empatia emocjonalna) i/ lub umiejętność przyjęcia ich sposobu myślenia, spojrzenia z ich perspektywy na rzeczywistość (empatia poznawcza). Zdolność do empatii stanowi podstawową umiejętność psychoterapeuty. Na płaszczyźnie społecznej jest jednym z podstawowych czynników zgodnego współżycia, gdyż stanowi najsilniejszy mechanizm hamujący zachowania agresywne.

Fobie – zaburzenia nerwicowe, których objawem podstawowym jest uporczywy lęk przed różnymi określonymi sytuacjami, zjawiskami lub przedmiotami, wymuszający konieczność unikania ich. Fobie wywołane są przez pewne sytuacje lub obiekty zewnętrzne, które obiektywnie nie są niebezpieczne. Przesadne reakcje zaniepokojenia i trwogi pojawiają się pomimo świadomości o irracjonalności własnego lęku i zapewnień, że obiekt lęku nie stanowi realnego zagrożenia. Przykładowe fobie: arachnofobia – lęk przed pająkami; batrachofobia – lęk przed żabami; kynofobia – lęk przed psami; brontofobia – lęk przed burzą; hemofobia – lęk przed widokiem krwi; awiofobia – lęk przed lataniem samolotem; antropofobia – lęk przed ludźmi; triskaidekafobia – lęk przed liczbą 13 (liczbami feralnymi); gamofobia – lęk przed zawarciem małżeństwa; homofobia – lęk przed zetknięciem z osobami o orientacji homoseksualnej, byciem homoseksualistą; ksenofobia – lęk przed obcymi ludźmi; nekrofobia – lęk przed umarłymi.

Genogram – graficzne przedstawienie przekazów międzypokoleniowych w rodzinie, podobne do drzewa genealogicznego. Ilustruje powiązania między krewnymi oraz ważne daty z życia członków rodziny. Stosowany przez terapeutów głównie w celu zdiagnozowania relacji w rodzinie. Umożliwia poznanie dysfunkcji rodzinnych, nieświadomie przekazywanych z pokolenia na pokolenie, takich jak trudności w związkach interpersonalnych, alkoholizm itp. Identyfikacja projekcyjna – jeden z wczesnych, pierwotnych mechanizmów obronnych. Polega na przypisywaniu innej osobie nieakceptowanych własnych przeżyć, przy jednoczesnym reagowaniu na tę osobę tak, jakby ona realnie przeżywała wyprojektowane przeżycia. Zachowanie osoby projektującej powoduje, że druga osoba zaczyna przeżywać i reagować zgodnie z treścią projekcji. Zjawisko zachodzi zwłaszcza w psychoterapii, gdzie pacjent projektuje swoje przeżycia, a terapeuta ma za zadanie rozpoznać zjawisko i przetworzyć uczucia pacjenta w dojrzałe. Dotyczy głównie pacjentów o zaburzeniach głębszych niż neurotyczne – zaburzenia osobowości (np. narcystyczne), schizofrenia.

Interpretacja – podstawowa technika pracy psychoanalityka. Ma na celu uświadomienie psychicznych treści nieświadomych przez wyjaśnienie znaczenia, przyczyny, dynamiki konkretnego zjawiska psychicznego. Leczące są interpretacje odnoszące się do aktualnej relacji pacjent - terapeuta, do których dochodzi sam pacjent.

Katharsis – jedno z podstawowych zjawisk psychoterapii, mające walory leczące. Jego istotą jest uwolnienie od cierpienia, odreagowanie zablokowanego napięcia, stłumionych emocji, myśli i wyobrażeń. Wymaga rozluźnienia kontroli mechanizmów obronnych jednostki blokujących dostęp do treści znajdujących w katharsis ekspresję. Uwolnieniu podlegają treści, które dotychczas osłabiały sprawne funkcjonowanie i niepokoiły świadomość.

Klaryfikacja – w terapii humanistycznej nazywanie przeżywanych przez pacjenta uczuć, o których nie mówi, bo – być może – ich nie dostrzega.

Kontrakt terapeutyczny – umowa zawierana między pacjentem a terapeutą na początku psychoterapii, by uzgodnić jej cel, stosowane środki, częstość spotkań, warunki płatności itp.

Lobotomia przedczołowa – zabieg chirurgiczny, który polega na przecięciu włókien łączących płaty czołowe z międzymózgowiem. Po raz pierwszy operację tę przeprowadził Portugalczyk Antonio Egas Moniz w 1936 r. Za tę psychochirurgiczną metodę leczenia chorób psychicznych uzyskał w 1949 r. Nagrodę Nobla. Ze względu na skutki uboczne, metody tej obecnie nie stosuje się. Sam Moniz został postrzelony przez swojego byłego pacjenta, który czuł się ofiarą negatywnych efektów zastosowanej techniki.

Mania – zaburzenie psychiczne o charakterze afektywnym; cechuje je: podwyższony nastrój, euforia, myśli o charakterze wielkościowym, zawyżona samoocena, nadmierne pobudzenie, obniżona potrzeba snu. Mania samodzielnie występuje niezwykle rzadko, zwykle pojawia się na przemian z epizodami depresyjnymi.

Manipulacja – świadome działanie mające na celu oszukanie osoby lub grupy ludzi, aby skłonić do działania, niekiedy sprzecznego z ich dobrem. Zazwyczaj osoba lub grupa ludzi poddana manipulacji nie jest świadoma środków, przy użyciu których wywierany jest wpływ. Manipulator najczęściej osiąga korzyści osobiste kosztem osób poddanych manipulacji.

Mechanizmy obronne – metody radzenia sobie z wewnętrznymi konfliktami w celu ochrony osobowości, zmniejszenia lęku, frustracji i poczucia winy. Na ogół są one nawykowe i nieuświadomione. Zostały opisane po raz pierwszy przez twórcę psychoanalizy, Zygmunta Freuda. W umiarkowanym nasileniu ich występowanie pełni rolę przystosowawczą. Stosowane nadmiernie lub nieadekwatnie do sytuacji mogą utrudniać funkcjonowanie, prowadzić do patologii.

Modelowanie – sposób uczenia się przez obserwowanie zachowań innych ludzi (dlatego zwany też naśladowaniem); teoria Alberta Bandury rozwijająca teorie uczenia się oparte na warunkowaniu. Pozwala spojrzeć na proces uczenia się nie tylko w wąskim kontekście akcja – reakcja, ale uznać, że efekty uczenia się stanowią wewnętrzny potencjał jednostki, który może być wykorzystany w przyszłości, niekoniecznie w chwili nabycia umiejętności.

Motywacja – stan gotowości człowieka do podjęcia określonego działania, wzbudzone potrzebą lub koniecznością procesy psychiczne i fizjologiczne prowadzące do określonych zachowań. Procesy motywacyjne wyznaczają kierunek zachowania osoby, nastawiają na osiągnięcie celów, zamierzonych wyników. Wyróżnia się: (1) motywację wewnętrzną, kiedy aktywizacja organizmu następuje w wyniku dążenia do zaspokojenia swoich potrzeb; oraz (2) motywację zewnętrzną, kiedy źródłem działania jest system zewnętrznych kar i nagród. Działania wzbudzone motywacją wewnętrzną są wykonywane z większą konsekwencją, towarzyszy im poczucie satysfakcji.

Narcyzm – we współczesnej klasyfikacji psychiatrycznej uznawany za jedno z zaburzeń osobowości. W tradycji psychoanalitycznej traktowany dwojako: (1) jako przejściowy stan rozwoju psychicznego typowy dla małego dziecka, charakteryzujący się nieprawdziwym przekonaniem o własnej wszechmocy, wyjątkowości, samowystarczalności i kończący się uświadomieniem sobie przez dziecko własnej odrębności oraz zależności od innych; (2) jako stan patologiczny, będący konsekwencją nieprawidłowego przejścia procesu opisanego wyżej. Osoby narcystyczne są skoncentrowane na sobie, ale nieudane próby wejścia w intymny związek z drugą osobą są niekiedy powodem ich znacznego cierpienia. Doświadczają wahnięć samopoczucia – od miłości i samouwielbienia do samoponiżenia, myśli samobójczych, depresji narcystycznej, poczucia niższości. Narcyzm często współwystępuje z niedookreślonym i rozmazanym poczuciem tożsamości.

Nerwice (neurozy) – grupa zaburzeń psychicznych o bardzo rozmaitej symptomatyce (fobie, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenia konwersyjne, zaburzenia psychosomatyczne). U ich podłoża leży niemożliwy do zaakceptowania konflikt wewnętrzny zlokalizowany w nieświadomości. Charakterystyczne jest to, że chory często zdaje sobie sprawę z absurdalności swoich objawów (natręctw, fobii) czy braku ich somatycznych podstaw (negatywne wyniki badań lekarskich), jednakże zmuszony jest do ich powtarzania. Krytycyzm pacjenta wobec swoich objawów chorobowych różni nerwice od psychoz. Neurolingwistyczne programowanie – koncepcja umysłu, zaburzeń i psychoterapii powstała w latach siedemdziesiątych XX w.; stanowi próbę integracji terapii Miltona Ericksona, nurtu humanistycznego (terapia Gestalt) i systemowego (terapia Virginii Satir). Koncentruje się na zachowaniach komunikacyjnych człowieka, zwłaszcza na nieprawidłowych wzorcach komunikacji werbalnej i znaczeniu komunikacji niewerbalnej. Podkreśla rolę wewnętrznej reprezentacji rzeczywistości w sposobie spostrzegania obiektywnej rzeczywistości. Wykorzystuje wiele nowatorskich technik terapeutycznych; niektóre z nich są uznawane za kontrowersyjne przez przedstawicieli środowisk naukowych.

Nieświadomość – według psychoanalizy jeden z obszarów psychiki (obok świadomości i przedświadomości). Skupia treści psychiczne, które są nieakceptowane przez świadomość i, chociaż niewidoczne, mają znaczenie, toteż stale próbują przedostać się do świadomości. Efektem przedostawania się treści nieświadomych do świadomości są marzenia senne, objawy neurotyczne (lęki, obsesje, kompulsje, objawy konwersyjne), przejęzyczenia i czynności pomyłkowe.

Objawy konwersyjne – ostre objawy neurotyczne polegające na zaburzeniu lub zaniku określonej funkcji czuciowo-ruchowej, czyli może to być np. niedowład, kiedy kończyna traci funkcję ruchu, bądź głuchota, kiedy ucho traci funkcję słyszenia. O konwersji mówimy wtedy, kiedy nie można wyjaśnić występowania objawów chorobowych wynikami badań lekarskich. Często pacjenci z objawami konwersyjnymi z „dziwną” obojętnością odnoszą się do utraty uprzedniej sprawności. Istnieją dowody, że przyczyną konwersji mogą być czynniki natury psychicznej. Według psychoanalityków objawy te są manifestacją silnego konfliktu wewnętrznego. Według teorii komunikacyjnych reakcje konwersyjne są wołaniem o pomoc. Istotne jest to, że objawy nie podlegają świadomej kontroli – w żadnym wypadku nie są symulacją.

Odreagowanie – patrz katharsis.

Opór – siła przeciwdziałająca postępowi w psychoterapii. Przejawia się w formie milczenia, niechęci do dzielenia się pojawiającymi się treściami, komunikowaniem ważnych treści w lekceważący sposób, spóźnianiem się na sesje, demonstrowaniem znudzenia podczas sesji. Może być reakcją na zbyt gwałtowne zmiany w procesie terapeutycznym, także wyrazem obiekcji pacjenta do formy terapii, osoby terapeuty, warunków kontraktu (nie musi zatem wynikać z dynamiki procesu terapeutycznego).

Paradoks pragmatyczny – forma paradoksu stosowana w psychoterapii, mająca na celu pracę z oporem pacjenta. Stwarza pozory, że daje się pacjentowi swobodę wyboru, a faktycznie wymusza współpracę. Najprostszą formą paradoksu pragmatycznego jest stwierdzenie typu: „Możesz zrobić to teraz albo za chwilę” – odrzucające możliwość niezrobienia danej czynności wcale.

Projekcja – mechanizm obronny oznaczający przypisywanie innym własnych poglądów, zachowań lub cech, najczęściej negatywnych. Przykład: kobieta, której zaloty zostały odrzucone, odbiera zachowanie mężczyzn jako molestowanie seksualne.

Przeciwprzeniesienie – zjawisko będące elementem relacji terapeutycznej. W ortodoksyjnej psychoanalizie oznacza nieświadomą odpowiedź terapeuty na przeniesienie pojawiające się u pacjenta i traktowane jest jako czynnik zakłócający proces analityczny. Współcześnie oznacza wszystkie uczucia psychoterapeuty ujawniające się w stosunku do pacjenta i uznawane jest za narzędzie diagnostyczne problemów pacjenta, dostarczające wiadomości o jego nieświadomości.

Przeniesienie – zjawisko w psychoterapii polegające na tym, że pacjent rzutuje na terapeutę swoje nieświadome myśli, uczucia, wyobrażenia. Przejawem tych wyobrażeń może być to, że pacjent na przykład dostrzega w terapeucie swoją matkę i tak też go traktuje, przenosząc nań uczucia, jakie ma względem matki. W konsekwencji wytwarza się powiązanie między terapeutą a pacjentem odpowiadające pierwotnemu związkowi dziecka z rodzicem. W ramach psychoanalizy przeniesienie wykorzystuje się do tego, by pacjent ponownie, ale już w sposób świadomy przeżył treści dotychczas spoczywające w stanie nieświadomości. Dzięki temu rozwiązuje konflikt wewnętrzny, który leżał u podstaw jego nerwicy.

Psychodrama – technika terapeutyczna opracowana przez Jacoba L. Moreno. W oryginalnej wersji była formą psychoterapii grupowej, metodą teatru leczniczego, w którym pacjent przeżywał na scenie swój dramat, rozwiązywał swoje problemy, wypróbowywał nowe zachowania i role społeczne.

Psychozy – zaburzenie psychiczne, w których stan umysłu doznaje silnych zakłóceń w odbieraniu rzeczywistości. Osoby, które doznają stanu psychozy, doświadczają zaburzeń: (1) świadomości; (2) spostrzegania (np. dostrzeganie czegoś, czego w ogóle nie ma w miejscu wskazanym przez chorego); (3) sposobu myślenia (spowolnienie, przyspieszenie, natłok, urojeń, czyli fałszywych sądów). Osoba znajdująca się w stanie psychozy nie ma jej świadomości – wydaje się jej, że funkcjonuje normalnie. Brak krytycyzmu wobec własnych, nieprawidłowych spostrzeżeń i osądów stanowi istotę psychozy.

Regresja – oznacza powrót do zachowania charakterystycznego dla wcześniejszego okresu rozwojowego. Zachodzi głównie pod wpływem stresu. Może pojawiać się w psychoterapii, np. jest warunkiem zjawiska przeniesienia w psychoanalizie.

Schizofrenia – zaburzenie psychiczne zaliczane do grupy psychoz. Objawia się upośledzeniem postrzegania rzeczywistości, najczęściej pod postacią omamów słuchowych (słyszenie dźwięków, których inne osoby nie słyszą), paranoidalnych lub dziwacznych urojeń (podtrzymywanie fałszywych przekonań, błędnych sądów, mimo obecności dowodów wskazujących na ich nieprawdziwość) albo zaburzeniami mowy i myślenia. Objawy powodują poważne trudności w funkcjonowaniu społecznym czy zawodowym. Niekiedy może być konieczna przymusowa hospitalizacja.

Skrypt życiowy – pojęcie wywodzące się z analizy transakcyjnej. Dotyczy ogólnych przeświadczeń osoby odnośnie do celu życia, tego, kim jest, do czego powinna w życiu zmierzać, kim są inni ludzie. Skrypt kształtuje się zwykle we wczesnym dzieciństwie w toku kontaktów z rodzicami. Wyznacza ogólnym plan życiowy osoby.

Socjopatia – zaburzenie osobowości przejawiające się nieprzestrzeganiem podstawowych norm moralnych oraz wzorców zachowań w społeczeństwie. Uwidacznia się wyraźnym brakiem przystosowania do życia w społeczeństwie, często prowadzi do konfliktu z prawem.

Stres – stan organizmu wywołany przez szkodliwe czynniki (urazy psychiczne, niepowodzenia, zagrożenie, zranienie itp.), obronna mobilizacja sił organizmu. Gdy stan ten utrzymuje się dłużej lub nasila, prowadzi do zaburzeń organicznych, także chorób psychosomatycznych. Przejawami stresu są: negatywne emocje, szereg zmian fizjologicznych, takich jak podwyższone ciśnienie krwi czy napięcie mięśni.

Superwizja – forma szkolenia się w zakresie psychoterapii, polegająca na konsultacji przebiegu prowadzonego procesu terapeutycznego z doświadczonym terapeutą (superwizorem). Następnie nieodłączny element pracy terapeuty, mający walory doskonalenia zawodowego. Zalecana zwłaszcza w przypadku prowadzenia terapii osób głębiej zaburzonych.

Terapia długoterminowa – terapia trwająca długo, np. kilka lat, nastawiona na zmianę osobowości pacjenta. Zwyczajowo kojarzona z psychoanalizą. Konieczna w przypadku osób z głębokimi zaburzeniami.

Terapia eklektyczna – coraz częstsza forma psychoterapii, której istotą jest to, że opiera się na więcej niż jednej szkole psychoterapii. Jej zwolennicy wybierają spośród różnych szkół te elementy, które uważają za najlepsze dla danego pacjenta.
Eklektyzm dotyczy zatem technik terapeutycznych stosowanych w praktyce. Terapia krótkoterminowa – terapia trwająca krótko, np. 10 sesji, nastawiona na rozwiązanie konkretnego problemu. Możliwa w przypadku osób bez poważnych zaburzeń psychicznych.

Terapia strategiczna – forma terapii krótkoterminowej. Nastawiona jest pragmatycznie (na uzyskanie celu przez wykonanie konkretnego zadania); terapeuta koncentruje się na zniesieniu objawów choroby przez wywieranie wpływu na zachowanie pacjenta.

Terapia systemowa – grupa szkół terapeutycznych inspirowanych teorią systemów. Znajduje powszechne zastosowanie w psychoterapii rodzin. Zakłada potrzebę oddziaływania w terapii na cały system rodzinny, a nie jednego członka tego systemu – pacjenta wydelegowanego przez rodzinę do leczenia. Najważniejsze kierunki: strukturalny (Salvador Minuchin), komunikacyjny (Paul Watzlawick, Virginia Satir), strategiczny (Jay Haley, Cloe Madanes).

Trauma – inaczej uraz psychiczny, najczęściej nagłe, silne zdarzenie (np. wypadek, katastrofa, gwałt), które może spowodować nie tylko zaburzenia somatyczne, ale i psychiczne. Czynnikiem traumatycznym może być działanie o charakterze przewlekłym (np. systematyczne nękanie).

Trening autogenny – technika relaksacyjna autorstwa Johannesa Schulza. Jego istotą jest to, że ćwiczący nabywa umiejętność biernej koncentracji na organizmie i sterowania jego reakcjami (rytm oddechu, napięcie mięśni) i dzięki temu np. obniża własne ciśnienie tętnicze krwi.

Uległość – zmiana zachowania pod wypływem prośby lub sugestii innej osoby, podporządkowanie się innym, ich żądaniom, poleceniom. W przypadku uległości będącej reakcją na polecenie wydawane przez osobę będącą autorytetem (np. przełożony, rodzic) mówimy o posłuszeństwie.

Wgląd – jedno z podstawowych zjawisk psychoterapii mające walory leczące. Oznacza zrozumienie mechanizmu przeżywanej trudności, zależności prowadzących do powstania zaburzenia. Uzyskiwany jest dzięki stopniowemu poznawaniu przez pacjenta własnych pragnień, odczuć, potrzeb, relacji z innymi ludźmi. Zjawisko ma charakter poznawczy (uzyskanie nowej wiedzy) i emocjonalny (pojawienie się odpowiednich przeżyć).

Wizualizacja – technika terapeutyczna polegająca na tworzeniu w umyśle (w wyobraźni) określonego obrazu lub ich ciągu. Wykorzystywana przez reprezentantów różnych szkół. Umożliwia dotarcie do treści zawartych w podświadomości i ich konstruktywne wykorzystanie.

Wycofanie – zachowanie polegające na rezygnacji z zamierzonego działania, także już rozpoczętego, pod wpływem negatywnej reakcji otoczenia (wycofanie wymuszone) bądź wyczerpania się motywacji osoby (wycofanie dobrowolne). W kontekście społecznym oznacza odrzuceniu norm społecznych lub uznawanych wartości. W skrajnych przypadkach może prowadzić do bezdomności, prostytucji czy samobójstwa.

Wypalenie zawodowe – proces będący konsekwencją destrukcji zachodzącej w psychice osób nadmiernie eksploatujących swoje siły w zawodach nastawionych na niesienie pomocy innym. Syndrom wypalenia obejmuje takie reakcje, jak utrata troski o innych, zmniejszona motywacja do działania, dystansowanie się wobec problemów.

Zaburzenia afektywne – grupa zaburzeń, w których okresowo występują zaburzenia nastroju, emocji i aktywności. Wyróżnia się: (1) chorobę afektywną dwubiegunową (charakteryzującą się cyklicznymi, naprzemiennymi epizodami depresji i manii), (2) chorobę afektywną jednobiegunową (czyli depresję, gdyż mania jest tylko obroną przed depresją), oraz (3) przewlekle utrzymujące się zaburzenia nastroju (np. depresja sezonowa).

Zaburzenia neurotyczne – patrz nerwice.

Zaburzenia osobowości – trwałe, głęboko zakorzenione nieprzystosowawcze wzorce relacji ze środowiskiem i sposoby myślenia o nim, które są źródłem trudności pacjenta w radzeniu sobie z własnym otoczeniem. Wyróżniamy kilka rodzajów tych zaburzeń: (1) osoby z osobowością paranoiczną są nieufne i podejrzliwe wobec intencji innych, mają skłonność do wręcz fanatycznego potwierdzania swoich uprzedzeń, są kłótliwe, za wszelkie trudności obwiniają innych; (2) osoby z osobowością schizoidalną mają poważne trudności w nawiązywaniu kontaktów społecznych (brak empatii, słaba zdolność wyrażania uczuć), są zamknięte w sobie, izolują się od ludzi, nie mają przyjaciół, to skrajni introwertycy; (3) osoby z osobowością antyspołeczną (socjopatia) nie potrafią stworzyć trwałego związku intymnego, nie odczuwają poczucia winy, wstydu, lęku, bywają niebezpieczne dla innych, łamią prawo, chronicznie kłamią; (4) osoby z osobowością chwiejną emocjonalnie są niestałe w relacjach z innymi, impulsywne, skłonne do wybuchów złości, gniewu, agresji, doświadczają problemów tożsamościowych, w sytuacjach silnego stresu dokonują aktów samouszkadzania lub prób samobójczych; (5) osoby z osobowością histrioniczną stale próbują zwracać na siebie uwagę innych, na błahe zdarzenia reagują nadmiernie, teatralnie, szukają podziwu, jakby stale grały przed audytorium, w bliskich kontaktach są niewrażliwe na potrzeby innych; (6) osoby z osobowością obsesyjno-kompulsyjną ciągle dążą do perfekcji, bardziej cenią pracę niż przyjemności i kontakty z innymi, są sztywne, mają przesadne poczucie odpowiedzialności i obowiązku, doświadczają natarczywych, a jednocześnie niechcianych myśli; (7) osoby z osobowością zależną pozwalają, by inni brali na siebie odpowiedzialność za nie i podejmowali decyzje, własne potrzeby podporządkowują potrzebom osób, od których są zależne, gdy są same, przeżywają niepokój i bezradność, mają niską samoocenę, przypisują sobie głupotę; (8) osoby z osobowością unikającą (lękową) unikają ludzi i nowych doświadczeń, boją się ośmieszenia, pragną akceptacji, są nieśmiałe, szybko wycofują się, gdy wyczują dezaprobatę, groźbę niepowodzenia.

Zaburzenia psychosomatyczne – choroby ciała, na które wpływają czynniki psychiczne lub które zostały wywołane stanem psychicznym. Najczęstsze rozpoznania: choroba wrzodowa układu pokarmowego, choroby układu krążenia, zaburzenia snu, migreny.

Zaburzenia tożsamości – zakłócona wizja własnej osoby, dotycząca wyglądu, podstawowych właściwości psychicznych, zachowania się. Przejawia się w trudnościach utrzymania psychicznej odrębności od innych ludzi. Obecne w zaburzeniach osobowości, psychozach.

Zaburzenie – utrudnienia funkcjonowania społecznego lub psychicznego jednostki, którym towarzyszy cierpienie. W psychiatrii poklasyfikowane ze względu na objawy osiowe. Ze względu na źródło, przebieg i charakterystyczne symptomy wyodrębnia się następujące grupy zaburzeń psychicznych: psychozy, choroby afektywne, zaburzenia osobowości, uzależnienia, zaburzenia lękowe, choroby psychosomatyczne, zaburzenia odżywiania, dewiacje seksualne. Psychiatria jako dział medycyny wiąże zaburzenia psychiczne z przyczynami neurochemicznymi (zaburzenia struktur mózgu), zaś psychologia kliniczna najczęściej większość zaburzeń łączy z czynnikami wewnątrzpsychicznymi czy doświadczeniami społecznymi.
  | | Administrator wyłączył możliwość wysyłania postów przez anonimowych użytkowników.
Gonzopl
Użytkownik

Platinum Boarder
Posty: 2169
graphgraph
 
Odp:Gonzo.pl czyta - 2012/09/12 11:52 Tata był jak cień

Nie bawił się ze mną, nie odrabiał ze mną lekcji, nigdy go nie było, jego praca i inni ludzie byli ważniejsi od nas… Zauważał mnie wtedy, kiedy byłam niegrzeczna, kiedy czegoś chciałam, kiedy płakałam oraz wtedy, kiedy przynosiłam świadectwa z czerwonym paskiem.

Dziś mam 27 lat. Ostatnio dużo myślałam o tacie i jego zachowaniu. Wiem, że mnie kocha, lecz nigdy mi tego nie powiedział, wiem, że się o mnie martwi, ale nigdy mnie nie zapytał, jak się czuję i co ze mną. Kocham go, lecz nie umiem powiedzieć tego głośno....

Cały artykuł

http://www.charaktery.eu/listy_do_od_ojca/5869/Tata-by%C5%82-jak-cie%C5%84/
  | | Administrator wyłączył możliwość wysyłania postów przez anonimowych użytkowników.
Gonzopl
Użytkownik

Platinum Boarder
Posty: 2169
graphgraph
 
Odp:Gonzo.pl czyta - 2012/09/12 12:03 Czas na refleksję

Lubimy o sobie myśleć, że jesteśmy bardzo rozważni. Analizujemy informacje, które do nas docierają. Wydajemy sądy oparte na twardych przesłankach. Nie zmieniamy z byle powodu zdania. Psychologia społeczna od lat obala ten mit.
(...)
Słowna pasza to najlepsza pożywka dla bezrefleksyjności.

Cały artykuł tutaj

http://www.polityka.pl/psychologia/okiemeksperta/1530345,1,lepiej-mowic-czy- milczec.read#ixzz26EfPNLzp
  | | Administrator wyłączył możliwość wysyłania postów przez anonimowych użytkowników.
<< Start < Poprzednia 1 2 3 4 5 6 Następna > Ostatnia >>
 
  Top of page  
 
nieoficjalna STRONA DDA