Od dziecka mialem takie przekonanie ze nie zalezy mi na jakichs przelotnyh romansach ale na znalezieniu zony, na czyms commoze przetrwac probe czasu. Mialem swoj ideal jakis. W sumie dosc wczesnienja znalazlem, jednak ona nie bardzo mnie chciala. Troche tewalo ale sie udalo. Kiedy w koncu powiedziala „no dobra” pamietam dokladnie ze pierwsza mysla bylo to ze teraz to na pewno polegne, ze w zwyklym zyciu wyjdzie na jaw jaki ze mnie nieudacznik. Udalo sie jednak. Bylo latwiej, bylo trudniej, ale zwiazek przetewal i cel zostal osiagniety. Jest moja zona. Klucz byl mysle w tym przekonaniu ze to jest wlasnie ona, ta o ktora musze walczyc, ta z ktora chce spedzic reszte zycia i dla ktorej warto jest zrobic wszystko, aby przy mnie byla. Na szczescie ona jest daleka od bycia dda, wiec na pewno mialem latwiej (ona troche gorzej). Nie potrafilbym byc z osoba ktorej nie kocham, nie umialbym sie szczerze starac, olewalbym, zaniedbywal, wiem to na pewno. Dzialam (jak chyba kazdy zreszta) wg schematu – gdzie skarb twoj tam serce twoje. Znajdujac skarb latwo szczerze oddac temu serce i to latwonpotem idzie, bez wysilku. Dla dziewczyny ktorej nie darzylbym szczerym uczuciem, nie potrafilbym oddac serca, wiem to i ona tez by o tym wiedziala. Taki zwiazek musialby sie rozpasc. Tak ja to widze. W sumie przez to nie mam bujnych doswiadczen z dziewczynami, moj zwiazek osiagnal juz pelnoletnosc, ale za to mam co chcialem – stabilne malzenstwo. Ja tego szukalem.
