Cześć
W sumie miałem nie pisać ale po przeczytaniu tego tematu z przerażeniem zobaczyłem jak sam kiedyś funkcjonowałem i myślałem. Sam nawet radziłem kiedyś by próbować, testować etc.
Dziś to czytam z przerażeniem. Bo uświadamiam sobie jaki ja kiedyś byłem ubogii… w uczucia z powodu strachu czy raczej lęków.
Jestem w stałym związku od 5 latu. Czy udanym?? Dziś tak. Łatwy?? Na pewno nie.
Ktoś tu napisał że jak się w związku układa to łatwiej. Nie zgodzę się z tym bo w moim związku czym lepiej tym więcej problemów ale każdy może mieć inaczej. I zazdroszczę jeśli ktoś to pisał z własnych doświadczeń i życzę by dalej takie miał.
Ja na początku mocno analizowałem związek, swoją gotowość etc. Tylko dla mnie dziś to tak jakby ktoś próbował przeliczać ludzkie cierpienie na łzy i statystyki. Dziś wiem że nie wszystko da się ująć w słowa opisać. Niektóre rzeczy muszę przeżyć, zobaczyć.
Od początku twierdziłem że leczę się po to by żyć. By mieć normalny dom, związek. Normalne problemy. I zadziałało stare przysłowie. ” Uważaj o co prosisz bo się spełni” i się spełniło. Kiedyś wszystko podporządkowywałem pod uzależnienia i syndromy i patrzyłem przez ich pryzmat. I te święta pokazały mi dwie ważne rzeczy. Pierwsza że ja w końcu żyje. Druga Że ja w końcu pokochałem i zaakceptowałem siebie.
Miałem na terapii zamkniętej bardzo mądrą terapeutkę. Gdy społeczność równała mnie ziemią za moją służbistość i sadyzm ( jak się wyrazili) usłyszałem od niej że ona współczuje mi. Bo wyobraża sobie jaki sadystyczny jestem dla siebie. Miała racje.
Dziś mimo poważnych kłopotów i wielkiego znaku zapytania odnośnie mojej przyszłości jestem szczęśliwy choć jak na faceta przystało nie raz łaciną rzucam a nie jedną osobę bym z chęcią bym wbił w ziemie ale tego nie robię bo nie warto dla mnie.
Wokół mnie jest wile zła, zawiści, korupcji i jak ja to nazywam zwykłego k…twa. Ale mam też wiele miłości, życzliwości, szacunku etc.
Dlatego nie traktuje dziś związku jako kolejnego zadania terapeutycznego tylko pozwalam żyć swoim uczuciom. One mi są potrzebne. Ja nie tylko w związku ale i w życiu staram się być sobą. Już nie zakładam masek, są mi nie potrzebne. Jestem człowiekiem i mam taką wartość jaką sobie wypracuje. Nie jestem towarem na półce który muszę zachwalać by sprzedać.
Dzięki za ten temat. Uświadomiliście mi że mi się udało uwolnić od przeszłości.
Wiec Szklany Człowieku ja kalkulacje zostawiam sobie dziś na okazje typu zakupy czy planowanie wydatków. A jeśli chodzi o ludzi to wobec ich nie kalkuluje. Dla mnie zawsze byli nieprzewidywalni i nigdy nie dali się ująć w żadne rachunki.
