Cześć,
powiem Ci tak po śmierci mojej babki obraziłam się jako dziecko na Boga, potem koleżanka mnie nawracała. Powiedziała,że może mój ojciec-alkoholik nie jest taki zły i nie powinnam się od niego odwracać. Posłuchałam jej i niestety źle na tym wyszłam. Myślałam,że jak będę chodzić do Kościoła, do spowiedzi, to sytuacja poprawi się. Niestety,zmieniła się na gorsze. Więc albo Bóg wystawił mnie na próbę,albo nie warto się modlić.
Teraz myślę,że wiara to osobista sprawa każdego człowieka. I nie wolno jej mylić z religią. Jeśli wierzysz, to możesz mieć osobisty kontakt z Bogiem, który jest wszędzie,niekoniecznie potrzebne jest tu pośrednictwo księdza. Emblematów religijnych nie noszę, uważam,że ważniejsze mieć Boga w sercu jeśli się w Niego wierzy i być po prostu w zgodzie z sobą samym. Znam ludzi niewierzących lub też takich, którzy nie afiszują się swoją wiarą,nie chodzą na każdą mszę św.ale są dobrzy. A znam też takich, którzy są obłędnie praktykujący,ale zieją nienawiścią do drugiego człowieka. Jeśli wiara daje Ci siły to wierz.Ale w tym też trzeba zachować zdrowy rozsądek i umiar, jak we wszystkim.Ja osobiście wierzę w Dobro i Zło. A to Dobro jest tożsame z Bogiem. Są to 2 nieustannie walczące i przenikające się siły, od nas zależy która zwycięży w każdym z nas..
śmierci się nie boję, bo jest wpisana w życie, poznałam ją z bliska i oswoiłam się,taki jest naturalny bieg życia, wszystko, co żyje kiedyś umiera..
Edytowany przez: tamaryszek, w: 2012/01/23 23:46
