przypomniałaś mi moje miejsce. Nad Bugiem. Często tam chodziłem najpierw z wódka potem i bez niej w chwilach najgorszych kryzysów. Zastanawiałem się czy nie czas uciec. Niedaleko miałem most kolejowy. W nocy nikt by nie zauważył. Bug jest zdradliwy, pełny wirów. Ja nie umiem pływać. Tylko cud by mógł mnie uratować.
Albo iść wsiąść w pociąg do Warszawy a z tamta w pierwszy lepszy i niech los albo Bóg mnie gdzieś żuci.
Nie umiałem tego zrobić i dziś nie żałuje.
U mnie też nikt nie pamiętał o moich imieninach czy urodzinach. Nawet matka od kilku lat składała mi życzenia z opóźnieniem. Nienawidzę odbierać od niej życzeń.
Wierze że jest ci ciężko. Pamiętam jak mi tak było.
Dziś ja mam siłe. Dostałem ją od przyjaciół, znajomych. Czerpie ją od Boga a nawet z pracy chociaż od początku w niej miałem poważne problemy to podnosi moja wartość.
Ja ci nie napisze że będzie dobrze i tak.
Bo nie wiem jak będzie u Ciebie. To zależy od Ciebie i twoich decyzji.
Podczas tego spaceru sama znalazłaś silę. Zadzwoniłaś.
Przykro mi z powodu postawy twojego brata. Wiem co czujesz. Moją rodzinę też nie interesują moje problemy i też nie wiem co ja przeżywam.
Trzymam za Ciebie kciuki.
I życzę Ci wytrwałości na twojej drodze. Na pewno Ciężkiej. Ale i nie znanej. dalej.
I abyś zawsze miała kogoś kto wesprze Cie swoją siła gdy Ci jej zabraknie.
Maleńka.
Długo szukałem wsparcia wśród swoich znajomych i przyjaciół. I go nie znalazłem. Znalazłem go na mityngach DDA, na tym forum.
Ale wiele razy słysząłem ze ja nie powinienem o tym mówić, że przesadzam itp. Zazwyczaj zarzekałem się ze teraz będę zimnym draniem i nigdy już nie będę mówił co czuje. Na szczęście nie dotrzymam tych przyrzeczeń.
Nie poddawaj się. Szukaj. Wierze że znajdziesz je jeśli będziesz szukać.
