Nie musisz mi współczuć karimasz. Nie masz czego. Radzę sobie coraz lepiej. I dostaje wyrazy uznania od ludzi. Ostatnio spotkałam dawną sąsiadke. Powiedziała, że wyładniałam, jestem fajnie ubrana i uśmiechnieta, nie to co kiedyś, jak mieszkałam z matką. I tak tez się czuje. Doświadczenia są dla nas nauka. Gdyby nie one nie wiedzielibyśmy czego nie chcemy. I jakos dziwnie rozumujesz. Mam robic tajemnicę z czegos co jest normalne? Poza tym nie zawsze mówie, chybaże ktoś zapyta. Jak zaakceptuje to ok, jak nie, nie rozpaczam. Cieszę się wtedy, że nie straciłam więcej czasu. Bo nie warto się przejmować czymś na co nie mam wpływu
