a ja lubie siebie za to, ze znalajduje w sobie coraz wiecej odwagi, zeby isc pod prad, nie traktuje juz mojej przeszlosci jak kalectwa, czegos z czym musze sie chowac, ze coraz czesciej i coraz mocniej czuje to, ze mam gdzeis co pomysla sobie o mnie inni(kiedys przywiazywalam ogromna uwage do stroju, moj wyglad zewn.modne i koniecznie markowe ciuch decydowaly o moim samopoczuciu – teraz mam to gdzies i nie ma we mnie ciaglej checi posiadania czegoś nowego).Lubie siebie za to, ze coraz czesciej potrafie powiedziec, ze chce czegos innego niz moj rozmowca, nie potrzebuje ciaglej i bezwarunkowej akceptacji, w tym ze strony rodzicow, coraz czesciej sie smieje i słucham tego co mowia inn.i już wiem, ze kryzys nie oznacza konca swiata, a moze byc szansa dla jego poczatku.Jeżeli chodzi o wyglad – zwyczajnie nie mam sobie nic do zarzucenia, z przyjemnoscia patrze w lustro i mimo 31 lat uwazam, ze takiej figury i ciałka moze mi pozazdrościć nie jedna 18.
