W moim życiu zdarzył się cud, chyba cud, bo nie wiem jak to nazwać… Odkryłem najważniejszą dla mnie osobę, istotę delikatną, wrażliwą i słabą, człowieka który cierpi, boi się, często bywa zaniepokojony, rozdrażniony… po prostu kogoś delikatnego, kto czasem potrzebuje ciepłego słowa, przytulenia, rozmowy… Tym kimś jestem ja sam, odkryłem Bronka, któremu zawsze odmawiałem tego, co mu się słusznie należało. A teraz wiem, że najpierw jest on, a dopiero póżniej reszta świata. Staram się stawać zawsze po jego stronie. To cudowne, wspaniałe uczucie – znalazłem i pokochałem siebie 🙂
