Czas na zmiany

[Rava]

#65653

Zatrzymujemy się czasem, oglądamy za siebie i zaczynamy analizować. Rozglądamy się także wokół, by dokładniej przyjrzeć się temu, co mamy w chwili obecnej. Wybiegamy też myślami w przyszłość po to, by zwizualizować sobie wszystkie prawdopodobne scenariusze.

Ogarnia nas ogromny chaos, lecz mamy wrażenie, że właśnie w tej chwili jesteśmy w stanie nad nim zapanować. Poukładać, przeanalizować.
W jednej chwili, jak chłodny powiew wiatru, trafiają w nas od dawna poszukiwane odpowiedzi. Czujemy siłę, którą równocześnie próbuje zdominować beznadzieja. Punkt, w którym się znajdujemy jest rozstajem pewnych życiowych dróg. Od nas zależy, którą ścieżką dalej będziemy podążać, ile dzięki temu uda nam się osiągnąć i jak wiele stracić.
Zaczynamy zdawać sobie sprawę, że przeszłość, choć ciężka i bolesna, pomogła ukształtować naszą twardą osobowość, oraz nadać nam tak wiele pozytywnych cech i negatywnych wad. Problemy, jakie zawsze sprawiało nam dostrzeganie zalet, stają się coraz łatwiejsze do pokonania. Dogania nas coraz większa nadzieja na to, że nasze negatywne strony można z czasem po części zwalczać, po części zaś najzwyczajniej w świecie akceptować. Teraz już wiemy, że nie musimy dążyć do ideału, nie ma ideałów, a najpiękniejsze jest to, co naturalne.
Pokładamy coraz większą wiarę w uśmiech i samych siebie. Zaczynamy wreszcie rozkwitać po latach pączkowania i uśpienia. Wreszcie zaczynamy zauważać, że przed nami rzeczywiście jest jeszcze do przeżycia wiele, wiele lat i sami możemy decydować, jak one będą wyglądać. W przeciwieństwie do koszmarnego dzieciństwa, którego sami nie byliśmy w stanie zaplanować. Pomimo, że ciągle czujemy lekki strach, to otwieramy się na ludzi. Zaczynamy mówić, ufać, śmiać się. Przestajemy się wstydzić, a jesteśmy coraz bardziej dumni z tego, co udało nam się osiągnąć, z tego, jacy jesteśmy.
Choć dalej tkwimy w ogromnym chaosie i bałaganie, czujemy, że to wszystko da się na spokojnie poukładać. Niektóre rzeczy trzeba będzie wyrzucić, inne odświeżyć, sprawić kilka nowych i z czasem przebudować nasz mały świat tak, aby to właśnie nam było w nim dobrze.
Niesamowity lęk przed zmianami także da się przezwyciężyć, wystarczy tylko poprosić czasem o pomoc. Zaczynamy rozumieć, że mamy prawo czasem o nią poprosić, że mamy prawo do jej otrzymywania, że mamy prawo do przyjaźni, miłości i bycia należycie traktowanym. Zycie nie składa się tylko z samych poświęceń i smutków, a powinno jeszcze zawierać chwile radości, uniesień i szczęścia. Ruszamy więc w pogoń za tym wszystkim i czujemy, że czas pozamykać niektóre drzwi, czas skończyć bolesne rozdziały.

Zatrzymujemy się czasem, oglądamy wstecz, rozglądamy wokół, spoglądamy do przodu po to, by postawić na przyszłość. Po to, by czerpać z teraźniejszości. Po to, by pogodzić się z tym, co już było. Czas na zmiany.

Zycie z syndromem DDA nie jest proste, ale może być piękniejsze.

[sabbia]

#65656

dziekuje za to co napisalas,jest mi to bardzo bliskie…dzisiaj mialam tak spokojny,dobry dzien…Pozdrawiam cieplo

[Nina81]

#65659

Czytam forum 3 dzień.
2 pierwsze dni przepłakałam. Dzisiaj już nie płaczę. 🙂
Jest mi lepiej, raźniej, czuję się tu jak na terapii. Czytanie was bardzo mi pomaga.
Nikt nie osądza, nie ocenia. Jest tak bardzo po ludzku.

Dojrzewam do pójścia na terapię.
Dziękuję wam 🙂

[Rava]

#65671

Chciałam się z Wami podzielić tą radością, która zaczyna we mnie rozkwitać. Jeszcze niedawno wpadłąm w kompletny dół, w okropnie silną depresję i odbiłam się od tego dna, sama daję sobie z tym radę i strasznie zaczynam się zmieniać. Strasznie dużo zaczynam dostrzegać, coraz częśąciej się uśmiecham, czuję, że może być o wiele piękniej. Zyczę Wam też takich chwil, takich dobrych przemyśleń, mam nadzieję, że ten tekst czasem kogoś zainspiruje do pozytywnego spojrzenia:)

[Nina81]

#65672

Trzymam kciuki!!!!! :))

Szkoła średnia to też był dla Mnie koszmar. Kompletnie nie potrafiłam się tam odnaleźć. 4 lata wyjęte z życiorysu. Z nikim nie utrzymuję kontaktu.

[Rava]

#65674

a czy ja pisałam coś o szkole średniej?

[duszekk]

#70411

"Dogania nas coraz większa nadzieja na to, że nasze negatywne strony można z czasem po części zwalczać, po części zaś najzwyczajniej w świecie akceptować"

bez nadziei nie dałoby się żyć…

Bardzo dużo zrobiłam, panuję nad pewnymi sferami swego życia, nad emocjami (aż za bardzo), uśmiecham się i podobno nawet jestem ładniejsza…. lecz wciąż tak bardzo, tak przeraźliwie samotna…

[luckra]

#71912

Przed chwilą wróciłam do domu po ciężkim dniu w pracy. Miałam terapię zarówno grupową, jak i indywidualną. Wczoraj intensywnie pracowałam nad rozwiązaniem jednego z kluczowych dla mnie problemów, co zaowocowało obniżonym nastrojem. Jednak jakoś sobie z tym poradziłam..choć w dniu dzisiejszym szłam na terapie z lekkim niepokojem, a i wewnętrznym smutkiem. Po raz kolejny dotykać bolących obszarów własnej duszy nie jest łatwo…
W każdym razie wróciłam po ciężkim dniu – obu terapiach, rzuciłam na ziemię torebkę, płaszczyk schowałam do szafy, obcasy poleciały w kąt mieszkania, a ja zaczęłam skakać i krzyczeć z radości! Dziś udało mi się małą – ale dla mnie wielką rzecz odkryć.
Czuję w sobie wielką radość i wesołość. Dziś zrobiłam wielki krok na przód jestem z siebie dumna.

Pozdrawiam

[Autor]

Wpisy