Wiem, ze sa zdrowi ludzie, ale zdrowia nie można nasladować, czy sie do niego zmusić, zdrowym sie poprostu jest.
Czuję równiez, ze przeswiadczenie o naszej wyjatkowo tragicznej sytuacji wynikja ze specyfiki choroby, a nie obiektywnej rzeczywistosci. Kazdemu z nas od dzieciństwa wmawiano, ze jesteśmy nic nie warci, gorsi itd. A poniewaz mówili to tatuś i mamusia, to musiała być prawda.Więc wierzymy.
Widzisz, przedstawię to na swoim przykładzie. To, ze gdy otworzyła mi się oczy, spostrzegłam, że wszyscy, których się wstydziłam maja podobny problem juz pisałam parę razy. Myslałam, ze ci ludzie sa normalni, a tak naprawdę byli tacy jak ja, tylko, ze wszyscy tak bardzo staraja sie udawać "normę", ze nie widzimy obiektywnej rzeczywistości.
Jednoczesnie tak bardzo pragniemy się dowartosciowac , ze robimy to kosztem innych, wymyslając "normy", ktorych narusznie mozemy komuś zarzucić by poczuć sie lepiej.
Prawda jest taka, ze szczęsliwy człowiek pomalowany na zielono jest bardziej normalny niz np. moja tesciowa, ktora cała energię zyciowa poświęca na udawanie ( sama długo dawałam sie nabrac) a przy okazji się męczy i niszczy zycie swoim dzieciom.
Norma to radośc, i kazdy moze byc radosny w jaki zechce sposób, a im bardziej łamie " noormy "nie raniac innych, i nie bojąc się linczu ,tym bardziej jest zdrowy.
To tyle moich osobistych refleksji;)
pozdr.
