Ja nie umiem wybaczyć ojcu. Być może dlatego, że mam z nim bardzo słaby emocjonalnie kontakt i nigdy nie rozmawialiśmy tak naprawdę szerze, od serca, jak dwoje bliskich ludzi. W ogóle myślę, że on jest do tego niezdolny. Zero jakiejś głębszej refleksji na temat czegokolwiek, a nawet własnego życia. Niedługo tata idzie na emeryturę. Boję się, że picie stanie się dla niego jedynym zajęciem (teraz ma jeszcze kilka). Generalnie nie ma żadnych poważnych zainteresowań, nie umie sobie konstruktywnie zająć czasu. Mój kolega alkoholik (lat 60) wziął się teraz za pisanie kolejnej pracy mgr. na kolejnych studiach.
Suma sumarum: kolegę jest mi łatwiej tolerować, bo on przynajmniej się przyznaje i wie, że ma problem i sobie nie radzi. Mój ojciec… cóż, żyje w kłamstwie i swoim postępowaniem skrzywdził mnie w dzieciństwie. Chciałabym mu wybaczyć, bo wiem, ze niechęć, złość i poczucie krzywdy najgorzej wpływa właśnie na mnie samą. Mam nadzieję, że nauczę się wybaczać na terapii.
Bo mnie rodzice nie chcieli za bardzo wybaczać. Jak coś przeskrobałam, musiałam mamę błagać wręcz o wybaczenie, bo ona lubiła dąsać się demonstracyjnie. Czułam się wtedy naprawdę podle.
