Co się udało? Jestem inną osobą. Wiem, że ojciec św. pamięci był alkoholikiem, tego nie zmienię. Wiem również, że zmieniło się moje podejście do ludzi jak i mnie samej. Nie biorę wszystkiego do siebie tak jak było, mam dystans, rzeczy pojmuje takim jakimi są w rzeczywistości. Smiejemy się z mężem, że deszcz pada to też jest moja wina:laugh: Teraz jest lepiej, nie ucieknę od wspomnień i nie chce. Nie rozpamiętuje, nie robię "z igły widły" więcej pogody ducha we mnie, więcej entuzjazmu. To bardzo podobnie jest jak z chorobą nieuleczalną, którą mam i mąż też na to choruje – Stwardnienie Rozsiane. Jedno i drugie porównuje do nauczyciela surowego i wymagającego, który nie uznaje poprawego.
Możecie mówić sobie co chciecie le ja już nie jestem tym kim byłam, nawet inni mówią, że cć się we mni zmieniło, na lepsze.
