ja bym nie przywiązywala zbyt wiele wagi do znikniecia dolow i problemow z chwila wyjazdu za granice. Byc moze wpadniesz poczatkowo w wir pracy, nauki itp, ale wszystko wroci po pewnym czasie i to ze zdwojona sila. Sama przeszlam ten etap i spadlam d.. na beton…bolalo jeszcze bardziej.
Dlatego nie radzilabym szukac na zewnatrz rozwiazan, a raczej w sobie i tylko w sobie.
Przeszlam przez etapy pracoholizmu, przez zaniedbania siebie ucieczki przed soba, ale to i tak wraca w chwilach zmeczenia, w chwilach zwatpienia. Zaagranica tylko ten smutek zal odosobnienie poglebia.
Swiatlo trzeba znalezc w sobie, tylko w sobie. Terapia nie jest zlotym srodkiem na wszystko. Chodzilam do psychologa, jedynie co mi mowila to "wyluzuj, odpocznij, zwroc sie ku sobie". Bardzo mi pomogla.
Ostatnio zaczelam wierzyc w prawo przyciagania. Może to glupie, naciaganie ludzi ale teoria bardzo mi sie podoba. Kieruje swoje mysli ku dobremu, wierze ze wszystko sie pouklada optymistycznie niz raczej, ze "jakies fatum nade mna ciazy". I zauwazylam, ze im bardziej mysle optymistycznie o przyszlosci tym bardziej optymistycznie sie uklada. (natomiast o wydarzeniach niemilych nie mysle wcale, odrzucam to). I jakos mi pomaga 🙂 Dalej nie wglebialam sie w te prawo.
Dlatego z tym "fatum" bym raczej wyluzowala. Jesli otworzysz siebie, oczy szeroko, bedziesz bardziej obserwowac wszystko wokolo, to wowczas i to fatum minie.
Ja zauwazylam u siebie, ze jak sie "ciskam" w zyciu, to tylko bardziej wale glowa w mur a jak zajmuje sie soba, dbam o siebie, lubie siebie, to wszystko sie uklada.
Dlatego nie zagranica nie kariera ale wlasnie TY jestes najwazniejszy i osoba ktora dokonac potrafi wiele.
