Oczywiście, że nie jesteśmy żadnymi psychopatami! Wystarczy zapoznać się z definicją (albo z filmem "American psycho" jak do kogoś bełkot naukowy nie trafia). Psychopata to człowiek dla którego poczucie winy jest pojęciem zupełnie niezrozumiałym, a dla nas balastem który wleczemy całe życie za sobą. Psychopata nie liczy się z innymi, byle by tylko osiągnąć własne cele – my często z własnych rezygnujemy lub nawet nie umiemy ich określić. Psychopata znajduje radość i satysfakcję w ranieniu innych, my – nawet jeśli to robimy to często nieświadomie, potem czujemy się winni.
Miałam zresztą podobny dylemat kiedyś, bo ignoranci lubią wszelkie dysfunkcje wrzucać do kosza "psychopatyzm". Zapytałam nawet o to terapeutkę – po prostu się roześmiała i powiedziała, że co jak co, ale to mi nie grozi z tym poziomem lęku i poczucia winy.
Oczywisćie zdarza się, że psychopata "wyjdzie" z rodziny alkoholowej, ale to nie znaczy że bycie dda spowodowało jego psychopatyzm, a jedynie, że warunki, w jakich żył rozwinęły te predyspozycje, które gdzieś tam miał wrodzone.
I jeszcze jedno – gdybyśmy byli psychopatami na pewno nie leczylibyśmy się z tego, bo nie wierzylibyśmy że mamy jakiś problem.
