No, Stary jest fajny 😉 Aż czasem mi szkoda, że właśnie, jak jest ciężko to się tak zamykam na wszelkie emocje, że i Jego obecność czuję słabiej. Aż do kryzysu, gdy mu beczę na kolanach i wtedy zawsze przychodzi, zawsze przychodził nawet, gdy byłam dzieckiem (nie wdając się w dywagacje odnośnie tego, że jestem nim wciąż jako DDA ;)).
A co do ojca… Chyba się go nie boję. Raczej jestem na niego wściekła. Nie mam z nim kontaktu od lat piętnastu, przez te wszystkie lata patrzyłam na to czysto pod względem użytkowym – mógł stanowić zagrożenie dla mnie, dla mojej mamy, dla mojego dziecka, więc Bóg z nim, skoro już jesteśmy w tematyce, niech sobie żyje, byle daleko ode mnie. A teraz, pod wpływem terapii, na której zadałam w końcu pytanie co ja do cholery czuję, bo wiem, że coś chyba czuję w związku z tym, co przeżyłam, ale nie wiem co…. Zauważyłam, jak bardzo jestem na niego wkur….na. Wiem, że gdyby tylko spróbował skrzywdzić jeszcze raz kogokolwiek z moich bliskich to bym go zmasakrowała i nieważne, że może bym przy tym straciła życie, czy wszystkie zęby, dłużej już tej wściekłości nie dałoby się utrzymać, wylazłaby ze mnie w jednej skondensowanej, czystej i bezmyślnej furii. Niedojrzały idiota pierdzielony, sam siebie nie ogarniał, więc wyżywał się na innych. A wrrr.
