To trudne przyznać sie ,że jest się DDA i podjać w zwiazku z tym terpaię…we mnie dojrzewa ta decyzja,wraz z moim dojrzewaniem do zadawania sobie trudnych pytan o przyczyny takich czy innych sytuacji w moim życiu.
pojęcie DDA nie jest dla mnie szufladka, ani usprawiedliwieniem wobec ludzi, może stac sie jedynie wskazowka,jak zmienić w sobie i dla siebie pewne zachowania,jak pozbyć się lękow…
Długo myślałam,że poradze sobie sama,albo z przyjaciołmi,ktorzy obecni w moim żcyiu od zawsze,znaja i sytuację rodzinna i mnie na tyle,że stawali się ukojeniem w chwilach kryzysowych.Jednak widzę ,że paradoksalnie im jestem starsza,tym jest mi trudniej….przychodzi większa świadomość tego,co się ze mna dzieje.
Sytuacja w moim "zwiazku" pogarszyła się,nie zdażyłam podzielić się swoimi refleksjami po wizycie na tej stronie,wszystkim,ktorzy wciaz boja się zazczać rozmawiać z kimś dla siebei bliskim o problemie DDA-życzę odwagi!!!!!!
Cieszę się,że mogę o tym tu napisać
Wszystkim życzę odwagi do zmieniania swojego życia na lepsze!
pozdrawiam
