A ja mam wszytko tak w sam raz, tyko wzrostu mi poskapilo, ale poza tym jestem ladna kobieta, zawsze sie podobalam, chlopcy do mnie lgneli, lubili mnie i nigdy nie narzekalam na brak adoratorow 😉 A i tak czulam sie paskudnie i nawet teraz czuje jakbym pisala cos nie tak wspominajac o mojej urodzie. Krepuje mnie mowienie o moich zaletach fizycznych, wstydze sie tego. I to dla mnie jeszcze pole do popracowania. Wstydze sie za kazdym razem jak uslysze np na ulicy "ale ladna dziewczyna", zle sie z tym czuje i jestem zazenowana. Wolalabym nie raz byc brzydulka, ktorej nikt nie zauwaza. Krepuja mnie spojrzenia meskie, z ktorymi borykam sie dosc nie rzadko, czuje sie w takiej sytuacji normalnie jakbym byla gwalcona-nie cierpie tego.Moja uroda zawsze kojarzyla mi sie z zagrozeniem ze strony mezczyzn. I balam sie tego.
Ale ponadto czulam sie tez zle ze soba i nie zauwazalam w sobie kobiety. Teraz mam tak, ze po miesiacach pracy nad tym, czuje, ze sie lubie, akceptuje, czuje sie kobieta pelna, dojrzala, wartosciowa. Zagoscil u mnie spokoj i nawet nie wyobrazalam sobie, ze poczucie kobiecosci, takie wewnetrzne poczucie, moze byc tak cudowne i budujace. Niestety problem z akceptacja, tego ze ludzie nieraz zwracaja na mnie uwage nadal pozostal i nie wiem jak sie do niego zabrac, buuuuu. Macie moze jakis pomysl?
