Ja jestem na terapii DDA od dwóch miesięcy, ale wcześniej sporo pracowałam nad sobą sama. Ten czas "sama" nie był stracony, bo dał mi jakieś przygotowanie do tego, co przeżywam teraz. Po dwóch miesiącach bardzo się boję. Boję się, bo zaczynam inaczej funkcjonować, zachowywać się i nie wiem co z tego wyniknie. Właśnie tego co może się stać bardzo się boję. Czuje się tak, jakby sama siebie zepchnęła w przepaś i teraz cały czas lecę w dół. Stare nawyki i dawne schematy wciąż dają o sobie znać. Do tego rodzina nie ułatwia mi życia, bo przyzwyczaiła się, że może mi wchodzić na głowę, a ja teraz robię wszystko, by im to uniemożliwić. Ale choć bardzo się boję, nie cofam się, bo takie zachowanie pozwala mi odzyskać kontrolę nad moim życiem. Odkąd jestem na terapii fatalnie śpię, jestem płaczliwa i kiepsko się czuję, bardzo często jestem potwornie zmęczona. Przypominam sobie rzeczy, które kiedyś wyparłam i kiedyś dzięki temu uniknęłam bólu, teraz czuję ból z powodu tamtych rzeczy. Widocznie nic w przyrodzie nie ginie i jeśli się przed czymś uciekło to i tak w końcu nas kiedyś dopadnie. Tak myślę i dlatego teraz nie uciekam – przeżywam ten ból, by pozwolić mu ze mnie wyjść i uwolnić się od niego. Nagromadziłam tego bólu przez wszystkie lata ogromną ilość i dlatego jeszcze długo będę ten ból przeżywać. Ale uważam, że to ma sens. Kiedyś w końcu, krok po kroku, przetrawię wszystko i w końcu będę wolna. Myślę, że błędem jest próba uciekania od tego, co było i od tego się czuje. Warto się z tym zmierzyć.
