Nie będę pisac o sobie, bo moją rolą nie było szukanie miłosci tylko uszczesliwianie mamy. Mam jednak młodsza siostrę i pamietam jak dojmujaco samotne było jej dzieciństwo. Była taka malutka, śliczna, ale nikt się nia nie zajmował, chciała mieć mamę, ale mama nie miała chęci ani motywacji by się nad nia pochylić, była zbyt przejęta sobą. Dzisiaj, gdy ich stosunki sa dosyc oziębłe, matka skarży sie na niezrozumienie ;" ona taka dla mnie niemiła, ma do mnie jakis zal, znowu mi wypomina, było, minęło…"
Mowisz, ze krzyczałas w duszy, moze nie pamietasz, ale mam dzieci i wiem, ze one mowią, i prosza : mamo pobaw się ze mna, mamo nie krzycz, mamo przytul, gdy się mnie np. boją. I wtedy jet ten moment wyboru – moje rozżalone ja, albo to malutkie, przerażone, samotne dziecko…
Jak myslisz, co wybierali nasi rodzice?
