eldda, ja sama zamknęłam się na ludzi w pewnym etapie życia, bo faktycznie częściowo mnie niszczyli. Później ja niszczyłam siebie, nienawidząc się za to, że „wszyscy mnie zostawiają”. Jednak kiedy naprawdę pogodziłam się ze sobą, ludzie jakoś bardziej do mnie lgną. Nie żebym teraz miała dziesiątki przyjaciół – nie dbam o to i wcale mi to nie przeszkadza. I czasami nadal jestem sama, ale nie samotna, bo lubię być sam na sam ze sobą i wierzę, że na twojej drodze też pojawią się „dobre dusze” i tego Ci życzę.
malinowysok, słyszałam, że czasem warto nawet popłakać za tymi, którzy na to nie zasługują, ale, że powinniśmy ograniczyć sobie na to czas, np. do 3 dni. I w przeciągu tych 3 dni powinniśmy wszystko wypłakać, chodzić po ścianach i wyrzucić z siebie cały ból i żal, a później to zamknąć i iść do przodu zostawiając wszystko za sobą. Wszystko ma w życiu swój czas, a po nocy zawsze nastaje dzień, nie od razu słoneczny, ale i na takie też przychodzi pora 🙂
