Pierwszy raz tutaj. Próbuje oswoić się z myślą o tym, że jestem DDA/DDD. Kilka lat temu czytałam na ten temat, wiedziałam, że może mnie to dotyczyć, ale byłam niepoprawną optymistką. Dzisiaj, jak próbuje ogarnąć swoje życie, zaczynam rozumieć skąd ten cały syf, ta moja nieporadność życiowa się bierze. Piękna pogoda dzisiaj na zewnątrz, a u mnie..?
Już od dawna: brak motywacji, chęci do życia, satysfakcji. Chciała bym chcieć, ale nie potrafię. Wkurzali mnie przez ostatni miesiąc pytaniami o pasje, zainteresowania. Ale mnie nic nie interesuje, wszystko co kiedyś dawało mi radość, dzisiaj mnie tylko męczy, już nie wypełnia, nie cieszy. Wstaje bo muszę. Szukałam pomocy, ale chyba w złych miejscach, bo na do widzenia dostawałam przysłowiowy nóż w plecy.
Kiedyś miałam silną wiarę, dzisiaj została tylko złość, frustracja i zupełny brak zaufania. Staram znaleźć coś dla siebie, swoje miejsce, chciałabym „zapłonąć”, zająć się czymś w taki sposób, żeby mnie to totalnie pochłonęło, nie wiem jak opisać tą niemoc. Gasze ten niezapalony płomień łzami bezsilności i strachu. Kolejny dzień ucieka mi przez palce. Dzisiaj jest okropnie.
