Pierwszy raz od stu lat zachciało mi się sprzątać w domu. Jest 13:30, a ja już sporo zrobiłam. Jestem zadowolona. Mam dziś jakiegoś powera do pracy fizycznej i tej umysłowej. Poza tym muszę jeszcze jechać w plener porobić zdjęcia na studia (źle, że spadł śnieg, ale tak się zbierałam, że teraz muszę cierpieć:)), później do galerii (co zwykle jest dla mnie męczarnią). No i wczoraj kupiłam tanio dwie pary butów, bo się fajna promocja trafiła. Tak więc, nie jest źle. Tylko uciekający kot mnie denerwuje. Co za zwierzę 🙂
Ad. do Malakh. Moją koleżanka też tak ma z jedzeniem, że im jej gorzej tym więcej musi zjeść. Z nią jest tylko taki problem, że mało się rusza i ciągle przybywa jej kilogramów. A to ją jeszcze bardziej przybija i dalej je. Ja jeszcze niedawno byłam uzależniona od słodyczy i jadłam je w ilościach gigantycznych. Kilka lat próbowałam się z tego wyleczyć i właściwie nic nie działało. Mam dobrą przemianę materii, więc mogłam zjeść naprawdę dużo, a i tak nie było widać. W końcu przeszło mi samo (kilka miesięcy temu). Nie wiem jakim cudem, dlatego boję się, żeby nie wróciło. Uzależnienia od jedzenia są okropne. Pamiętam jak miałam napady głodu. Nie dało się ze mną wytrzymać dopóki nie kupiłam dokładnie tego na co miałam ochotę. Gorzej, jeżeli akurat tego nie było w sklepach. W kryzysie człowiek jest w stanie przejść całe miasto, żeby zaspokoić swoje potrzeby.
Aha, mnie też nikt nie wierzył, że mam problem ze słodyczami. Wszyscy mi wciskali, ze wymyślam. Wierzył tylko ten kto widział ile byłam w stanie zjeść.
Edytowany przez: mase, w: 2012/01/14 13:39
