jamromir zapisz:
”
Wydaje mi się, że warto, ponieważ nie chodzi tutaj o fundowanie tylko sobie takiego życia, ale także tej drugiej osobie, a w szczególności dzieciom, jeśli się pojawią.”
A dla mnie to czyste teoretyzowanie choć idea szczytna. To tak, jakby próbować przetłumaczyć osobie topiącej smutki w alkoholu, żeby tego nie robiła bo zniszczy swoje życie i bliskich jej osób.
Tak jak alkohol, tak i toksyczne związki przynoszą chwilową ulgę i ucieczkę od jątrzących się ran wewnątrz. I tłumaczenie, że jest to destrukcyjne na nic się zdaje. Mnie wiele osób, widzących w jakim byłam stanie mówiło, tłumaczyło abym dała sobie z tym facetem spokój. I wiesz co? Choć rozsądek przyznawał im rację, wewnątrz czułam, że jeśli nie będzie go ze mną to umrę. Uczucie porzuconego dziecka ożyło wówczas we mnie z całą swą mocą i było druzgocące. W takim stanie nie jest się zdolnym ani logicznie myśleć, ani brać odpowiedzialności za siebie. Jest się znowu bezbronnym, porzuconym dzieckiem żebrzącym o uwagę i miłość.
