Chomiczku,
Mnie się wydaje, czytając wątki innych, że ja miałam w miarę "normalny" dom. Bez pijanstwa, rękoczynów etc.
Ale mój dom był toksyczny, mama może już wtedy popijała (nie jestem pewna) , robiła mi awantury .. Ale nie to jest najwazniejsze. Najwazniejsze jest to, że ja jej nie ufałam, czułam, że ze mną rywalizuje, że jest nieszczera, że nie pozwala mi rozwinąć skrzydeł, tłamsi. Potrafiła mi zadawać straszny bol samymi słowami.
Teraz mam 35 lat, 4-letniego synka, męża, nie mieszkam od dawna w domu rodzinnym i jest dobrze dopóki się z nią nie spotkam. Jestem spięta, jest mi źle. Nie chcę tam przyjeżdżać, święta to tortura a każda dłuższa rozmowa kończy się kłótnią. Teraz mama popija choć nigdy się nie zatacza. Jest dla mnie kimś obcym a poza tym kimś wrogim. To straszne, ale uważam, że jest moim wrogiem nr 1, choć to matka.
Nie mam pomysłu na nasze relacje.
Wszyscy tu proponują terapię i chyba już rozumiem dlaczego. Bez pomocy nie odnajdziemy tego, co nas boli, nie zrozumiemy naszych odczuć, bez pomy błądzimy jak we mgle i możemy jedynie oddalać problem. To tak jakby zamiatać śmieci pod dywanik. Trzeba w końcu podjąć decyzję o definitywnym posprzątaniu.
