już pół godziny zastanawiam się co napisać.a stronę oglądam już od kilku tygodni.
Zawsze wiedziałam że jest ze mną coś nie tak, nie wiedziałam co. Trafiłam na to przypadkiem, tak jak i na tą stronę. I teraz zastanawiam się co robić, co napisać… nic już nie wiem. Czasem tylko coś mi się przypomni, jakaś awantura, śmierć ojca, strach przed powrotem do domu. Czasem boję się zadzwonić do matki bo nie wiem w jakim stanie jest, boję się ją odwiedzać bez uprzedzenia. Boję się myśleć i wspominać, nie oglądam zdjęć starszych niż dwa lata. Dwa lata temu wyprowadziłam się z domu. Nikt o tym nie wie, bo pewnie nikt by nie zrozumiał. Boję się powiedzieć mężowi że mogę być DDA, nie chce być. Ale te wszystkie opisy tak bardzo od mnie pasują, jednak z drugiej strony mam ogromne poczucie winy za to że nie szanuję rodziców, że może wcale nie powinnam mieć pretensji? Wiem tylko że potrzebuje spokoju, pewności że będzie dobrze. Boję się myśleć pozytywnie i cieszyć się z czegoś bo zawsze potem dostaję od życia w d… chyba lubię się martwić na zapas. Nigdy nie ufam ludziom do końca, jest tylko parę takich osób,uważam się za totalne zero, nie opowiadam o swojej rodzinie, nie wspominam jak to kiedyś było. Jeszcze sporo mogłabym tu napisać ale nie wiem czy jest sens, wogóle nie wiem po co to wszystko piszę.
Nie wiem jak sobie poradzić… to ciągle wraca
Mogę tylko napisać że wiem jak to jest i współczuję wszystkim którzy doświadczyli alkoholizmu rodziców. Nie wiedziałam tylko że to aż tak mnie ukształtowało.
