a jak interpretować to:
miałem pojechać do sklepu po jakieś szybkie zakupy. 4-letnia córka zaczęła się domagać, że ona chce jechać ze mną, ja na to "ok, to zakładaj buty", potem jeszcze żona powiedziała że może pojedziemy wszyscy we czworo (jeszcze jest synek 1 rok). Córka zaczęła protestować, że ona chce pojechać tylko we dwoje ze mną, i o tym była rozmowa pomiędzy córką i żoną, a ja w tym czasie wyszedłem na chwilę do samochodu.
Wracam, w przedpokoju córka, żona z małym gdzieś na górze, więc myślę, dobra to jedziemy we dwójkę. Wygłosiłem jeszcze mowę końcową w stylu że mamie mogło się zrobić przykro, że nie chciałaś żeby z nami jechała i na pewno będą sytuacje, że będziemy wszyscy jechać.
Kilka minut później, jedziemy a tu telefon od żony i text: "dziękuję że tak niszczysz mój autorytet u dziecka" itp jakieś żale, że ona chciała jechać z nami.
No ok, widzę tu swój błąd że nie zapytałem jak naprawdę skończyła się między nimi rozmowa nt. kto jedzie po te cholerne zakupy. Ale z drugiej strony – słyszała to co mówię do córki i miała możliwość włączyć się wtedy z informacją, że jednak chce jechać z nami – nie byłoby problemu. Ale nie, po co, lepiej nic nie powiedzieć a potem obrazić się i karmić się swoim poczuciem krzywdy.
Co o tym myślicie?
z takich epizodów drodzy czytelnicy składają się moje dni, tygodnie, miesiące, już lata 🙁 może jednak rozwód byłby dla nas uwolnieniem?
