Cześć. Wracam tu jak bumerang. Zawsze jest sporo ludzi wokół mnie, a mimo to i tak czuję, że jestem sama.
Pisałam już kiedyś o swoim dramacie, a od miesiąca świat totalnie mnie zmiażdżył. Moja mama umiera na raka płuc. Długa historia, a właściwie to krótka, bo zdiagnozowano go miesiąc temu, a teraz już jest w agonii, przerzuty na serce, tchawicę, kości, mozg… Zle mi. Od kilku miesięcy funkcjonuję dzięki tabletkom na depresję, prawie nie śpię, ciągle płaczę, ręce mi drżą…
Jestem ze wszystkim sama. Codziennie praca, później lekarze, szpitale, zapisy na chemię, przekładanie, zastanawianie się czy jutro w szpitalu nie zastanę pustego łóżka…
Wyglądam jak wrak człowieka.
Boże, to jest jakieś straszne fatum. W grudniu kuzyn popełnił samobójstwo skacząc z okna z 7 piętra, w kwietniu bratanica próbowała popełnić samobójstwo łykając garść leków, brat nas okradł i wyjechał gdzieś w Polskę, drugi brat zapija się gdzieś i też nie interesuje się matką. Jesteśmy same – ja i ona. Widzę codziennie jak się męczy i proszę Boga żeby dał jej zdrowie albo uciął cierpienie. Udaje silną w pracy, w szpitalu, rodzina myśli, że nie mam uczuć, bo nie płaczę. A ja płaczę, tylko staram się być silna i trzymać to wszystko w garści, bo jeszcze tyle mnie czeka…
