Ja tez zauwazylam cos podobnego. Kiedys myslalam, ze to ludzie sa wredni, a dzis widze, ze to ja sama prowokuje takie reakcje w stosunku do mnie. Tak jak mowi pszyklejony: oni po prostu wywachaja slabosc i strach i maja duza ucieche z tego. Po mnie po prostu widac,kiedy sie stresuje, kiedy izoluje, kiedy nie jestem w stanie zachowywac sie na luzie, mimo iz naprawde sie staram. To po prostu nie jestem ja. I stan ten sie pogarsza. Kiedys nie bylo tak zle, jak teraz. Odkad zaczelam interesowac sie i zajmowac swoim DDA, to wyszly ze mnie wszystkie moje slabosci, wylazly wszystkie moje kompleksy, zmartwienia, niedowartosciowanie, itp. Jestem latwym celem, bo inni wiedza, jak latwo mozna pociagac za moje sznurki. Nawet jesli ktos szczerze nie chce, to ja i tak potrafie znalezc cos, lub zinterpretowac cos przeciwko sobie.
Moj szef czesto pyta mnie, co sie stalo, czy jestem zla, wsciekla, itp. A ja np. akurat w tym dniu czuje sie dobrze. OKazuje sie, ze chyba taki mam wyraz twarzy, widac po mnie, ze cos mnie gryzie, ze cos ze mna nie tak. A kiedy on juz to powie, to ja zaczynam naprawde zle sie czuc i wtedy juz z gorki na dol. Pod koniec dnia jestem juz w dole, czuje sie jakby ktos ze mnie wyssal krew.
O Jezu, dzis to mnie az serce boli, bo wydaje mi sie, ze moj szef chce sie mnie pozbyc. Jestem przekonana, ze ma dosc patrzenia na moja smutna gebe. A ja nie wiem, jak zrobic, zeby sie albo jeszcze bardziej zamaskowac sztucznym usmiechem, albo miec wesola gebe naprawde.
Podsumowujac: dzis nie sadze, ze to ludzie sa zli, ale ja mam bardzo cienka skore i kazdy dotyk tak boli.
