Również miałam podobnie na początku, ale myślę, że chyba przed każdą obcą osobą tak się ma, zwłaszcza, że odtąd tej osobie będzie się powierzać swoje trupy z pod łóżka. Trzeba się na niej poznać, sprawdzić. Potem przychodzi zaufanie. Ja myślę, ze taki moment u mnie nadszedł po kilku tygodniach, kiedy poczułam się zrozumiana, tak naprawdę. Poczułam, że ktoś podaje mi rękę i chce pomóc, wystarczy, że się otworzę i po nią sięgnę. Będzie trzymać tak długo ja ja będę tego chciała, czy tez potrzebowała. terapeuta powiedział mi wtedy "puść szczebelki i chodź do mnie, to tylko kilka kroków. Nic się nie stanie jeśli upadniesz, masz przecież mięciutką pieluszkę… spróbuj, zobaczymy co się stanie, nie bój się." Pamiętam to do dzisiaj i choć się czasem boję to próbuję. I Ty spróbuj.
