Męski wstyd.

[Ewcias]

#63683

Ja was, moze to dziwne, ale rozumiem. Bo ja przez długi czaas wstydziłam sie swojej kobiecości Ale taka obserwacja siebie i świta ( tego niby normalnego) pozwala mi zwalczać strach i wstyd. Bo przecież byc człowiekiem mimo wszystko czasami jest pięknie. A być kobieta to już bywa wręcz rewelacyjnie 😉 życzę nam powodzenia 🙂

[Torquemado]

#63690

Blablabla, Twój wpis jest mi bardzo bliski, widzę, że mamy mnóstwo podobnych cech, a raczej odruchów i myśli pojawiających się w obecności kobiet – lęk przed wyśmianiem, podejrzliwość, doszukiwanie się drugiego dna w komunikatach które nam przekazuj, "lodowatość" itd. No i Platona czytasz! 😉 Jak możesz, to podaj swój numer gg, albo odezwij się do mnie (mój numer: 5643460), chętnie z Tobą pogadam. :woohoo:

[xer]

#64376

A co ja mam powiedzieć? Jestem dda i jestem chyba gejem. Piszę chyba bo moje życie to jedno wielkie chyba. Rozwód rodziców, matka alkoholczka/lekomanaka do tego toksyczna no i ja nie wiem kto chodząca kwintesencja lęku i wstydu. Męskość? Cierpie na jej deficyt, stąd ciągle muszę sobie czegoś dowodzić- siłownia itp. No i moja orientacja do tego i homofobiczna społeczeność. Nic zacząłem terapie dla DDA, myśle, że wszystko przede mną, i jakiekolwiek próby zaakceptowania siebie.
Dlatego popieram zdanie "bułki_z_masłem" próby jakiegolowiek wciskania siebie czy kogoś w jakieś relatywne w końcu normy społeczne nie jest dobrym wyjściem. Bo ciągle będziemy niezadowoleni z siebie i życia w końcu każdy jest inny i wydaję mi się nie ma jakichś uniwersalnych recept na bycie szczęsliwym.

[Torquemado]

#64378

Zgadzam się z tym, że wciskanie siebie w normy jest złym rozwiązaniem, ale my już mamy tych norm w sobie całą masę dodatkowo podlanych wstydem i poczuciem niższości. Ja już nie potrzebuję kolejnych, wystarczy mi tych co w sobie mam. Swiadomość nie wystarcza, trzeba czegoś więcej, nie wiem, tylko czego?

[killer666]

#64379

Mój ojciec był całe moje życie nieobecny.
Czuję się z tego powodu nieswojo w roli męża i ojca, mimo to staram się osiągnąć jakiś ideał męskości, tzn. taki powszechnie akceptowany:lol: chociaż wiem, że najważniejsze to samemu siebie akceptować…i mimo wszelkich starań czuję się jakiś taki wykastrowany, niemęski, gorszy… Pełen sprzeczności.
Nie miałem wzoru do naśladowania. Ojciec mi opowiadał o swojej świetlanej przeszłości i to właśnie zapamiętałem. A w mojej pamięci to co robił to było tylko picie, picie i jeszcze raz picie.. Dlatego muszę tworzyć od nowa i nic nie jest dla mnie takie pewne, jak dla tych, co od urodzenia wiedzą, czego chcą. Dopiero tworzę poczucie własnej wartości. Chciałbym być zwykłym, normalnym facetem, niekoniecznie supermanem.

[kosmita987]

#311184

Ogólnie jestem mega wstydliwy, ale nie odczuwam wstydu konkretnie z powodu niemęskości. Mój ojciec nie był nieobecny, ale nie traktowałem go ani nikogo jako wzorzec do naśladowania.

Nigdy nie ciągnęło mnie do tego, by rozwijać w sobie męskość. Być może w wychowaniu zabrakło mi jakiejś „męskiej surowości” lub  moja płeć psychiczna jest obojętna.

 

[Autor]

Wpisy