Ja śpioszku uciekam stąd na dłuższy czas, ale i tak wracam, choć nie bardzo tu pasuję, bo umiem słuchać, ale nie umiem radzić innym. Potrafię raczej objąć, obetrzeć łzy, potrzymać za rękę przytulić. Na czat też raczej nie wchodzę. Ludzie mnie męczą, bo czuję, że muszę grać przy nich kogoś kim nie jestem. Chyba już tylko przy narzeczonym nie gram. Wchodzę na portal, gdzie odnaleźć można starych znajomych ze szkoły. Mam ich tam ponad stu, ale cóż z tego, z przeważającą większością już się nie widuję, oni po prostu odeszli. Mam niewiele osób, z którymi się widuję. Tak to już bywa. Ja chcę uciekać, odejść, a to ludzie odchodzą. Czasem wcale im się nie dziwię, ja sama ze sobą też bym nie chciała się zadawać. Trzymaj się!
