A ja się czasem zastanawiam, jak to jest z orientacja właśnie… I jeszcze z własna tożsamościa… Na przykład z wypieraniem swojej kobiecości… Nie zwracać na siebie uwagi, tylko nie to… A jeśli faceci wokoł, to byle nie do wzięcia – jeśli będa zajęci, to bezpieczniej. Nie będzie głupiej gadki, głupich popisow, rozwijania "pawiego ogona", zaczepek, chcenia ode mnie czegokolwiek, proby modyfikacji mojej osoby według własnych oczekiwan… Przekonanie wyniesione z rodziny: facetom się wszystko wybacza, zawsze spadaja na cztery łapy, sam fakt przyjścia chłopca na świat to powod do euforii "No, no, nazwisko nie zaginie!", zawsze we wszystkim usprawiedliwieni, mniejsze wymagania, o ile w ogole jakiekolwiek wymagania… Facet nie usłyszy, że jest leniwy albo głupi, kobieta – tak. Faceta moga ponieść emocje, kobiety – nie. Zachwyty, że on w ogole cokolwiek potrafi zrobić, choćby to była krzywo przybita listewka i nigdy nie dokonczony remont… A że ona coś potrafi? No to co, to przecież oczywiste, że ma umieć… Itepe, itede, itepe… I jeszcze to podskorne przekonanie, że dzieci (w domyśle: dziewczynek) się nie chwali, bo im się "w głowie przewroci", a wtedy to już prosta droga do jakiegoś wykolejenia. Dobrze się uczy? Nie sprawia kłopotow? To przecież oczywiste! Tym lepiej, przecież niewidzialne dziecko to najwygodniejszy w eksploatacji model. :blink:
