niepewność siebie i frustracja

[Katarzynka21]

#58574

Walter, patrzec nas iebie surowo? Dlaczego? W czym to ma pomoc? Mi sie wdaje, ze wlasnie trzeba dac sobie prawo do zachowywania sie w taki a nie inny sposob, na szukaniu zrozumiania dla danego zachowania i zrodla dyskomfortu ktorego doswiadczamy. Pewnie tez dobre by bylo przepracowanie wszytkich trudnych momentow z dziecinstwa terapia mocno wstrzasowa 😉 A na terapie grupowa chodziles? A moze teraz chodzisz? W kazdym razie, w moim rpzekonaniu jest najlepsz, zeby wlasnie nauczyc sie konfrontacji z otoczeniem, rzeczywistoscia, posluchania co o nas mowia i mysla inni i urealnienia swojego wizerunku w swoich oczach.

[walter]

#58576

"muszę nauczyć się w kluczowych momentach NIE patrzeć na siebie surowo" – tak powinno być,

na grupową nie chodziłem, nie wiem czy takowe są we wrocławiu, gdzie, na razie nie szukałem.wiesz co czasem wydaje mi się że niewiele mi brakuje do szcześcia, takiej szczypty popatrzenia na siebie pozytywnie.teraz widzę często niepewną przyszłość, nie wiem czy znajdę kogoś kto chciałby ją dzielić ze mną i czy dam radę. odzywa się krytyk, a przecież realnie patrząc to wiem że od wielu osób jestem lepszy np zawodowo

[Katarzynka21]

#58578

Walter, mysle ze rzecz jest w tym, nie zeby znajdowac swoja "obiektywna" przewage nad innyni, a zeby w ogole oderwac sie od porownan i zaakceptowac siebie samego bez kontekstu innych osob. Tylko, ze od tego porownywania ciezko sie oderwac, bo w koncu nieraz to bylo nasze jedyne kryterium dowartosciowania.

A czy znajdziesz osobe, ktora bedzie chciala dzielic z Toba zycie?Pewnie tak, ale jak nie to samemu tez mozna bardzo dobrze zyc i tym zyciem sie cieszyc 😉

Sprobuj moze poszukac terapii grupowej. Wg mnie daje duzo wiecej niz indywidulna i jesli tylko jestes gotowy na konfrontacje w grupie to mysle, ze warto. Mozna nauczyc sie nawiazywac na prawde glebokie i trwale relacje, tworzyc bliskosc, zaczac ufac ludziom, nauczyc sie przyjmowania krytyki, wyrazania otwarcie swoijego zdania, swoich emocji-to wszytko pomaga w budowaniau zwiazku/ow.

[duszekk]

#61839

oj też się boje, że z moją przeszłością i trudnym charakterem i lękami i… możnaby wymieniać jeszcze długo – nikt mnie nie zechce…

a na przełamywanie się często jest dobre … po prostu nie przełamywać się 🙂 nie tyle koncentrować się na sobie, ocenianiu siebie (to trudne jeśli od zawsze jest się oceniany) – po prostu być sobą, robić swoje i nie zastnanawiać się w nieskończoność czy się wypadło dobrze czy źle,

[TerazJa]

#61860

Bardzo mi się podobają te rady Katarzynki. To by był ideał, żyć po prostu i być sobą, nie porównywać siebie do innych, tylko żyć po swojemu. Ja tak nasiąkłem tymi porównaniami, że inaczej nie mogę żyć na razie. Niestety w tych porównaniach patrzę na siebie właśnie oczmi mojej matki i te porównania to są właśnie te ciągłe krytykujące małe i większe myśli, które zabijają moją kreatywność i prawdziwego mnie. Pewnie macie podobnie, bo to chyba nasz główny problem – nie wiemy kim jesteśmy i żyjemy na pół gwizdka tak naprawdę, nie robimy większości z tego, co naprawdę chcemy i przez to jesteśmy nieszczęśliwi. Mi na przykład ciężko jest załapać inną perspektywę niż ciągłe ocenianie(oczywiście negatywne), tak przywykłem, że muszę teraz co chwilę się przywoływć do porządku i nie godzić się na te chore myśli, staram się je podważać, ale to jest prawie jak syzyfowa praca, bo ciężko je często zauważyć, tak we mnie wrosły. Niestety łatwiejszej drogi jeszcze nie znalazłem, jak ktoś znalazł to niech da znać. Pozdrawiam

[duszekk]

#61862

o tak, żyć po prostu 🙂

[Autor]

Wpisy