Zgadzam się z wiekowym.
W zasadzie inaczej się chyba nie da zmienić pewnych kwestii – bez wchodzenia w trudne dla nas sytuacje.
Kiedyś np. ogromnym problemem było dla mnie zadzwonienie do kogoś i zaproponowanie spotkania. Od razu miałam miliony czarnych scenariuszy w głowie, co ta osoba sobie o mnie pomyśli, że na pewno odmówi, że może nie będzie czym rozmawiać, itd… Kiedy powiedziałam o tym na terapii, terapeutka mnie zapytała: "No i co się stanie, jeśli zadzwonisz do kogoś? Jeśli odmówi, to przecież świat się nie zawali, możecie się przecież umówić na inny termin. Jeżeli nie odbierze, to oddzwoni później albo Ty to zrobisz. Powiedz mi, co może się stać złego w takiej sytuacji?" Takie logiczne i realne postawienie sprawy zadziałało na mnie jak kubeł zimnej wody, dotarło do mnie, ile noszę w sobie chorych obaw i myśli. Kilka dni później zadzwoniłam do koleżanki, z którą miewałam różny kontakt, ale chciałam się z nią spotkać (dzisiaj bardzo się przyjaźnimy 🙂 ). Faktycznie, wtedy odmówiła, bo nie miała czasu. Usiadłam i tak sobie pomyślałam… udało się, przełamałam się i naprawdę nic się nie stało. Był jeden z takich pierwszych, dla mnie bardzo przełomowych kroków w terapii 🙂 dzięki kolejnym próbom przełamania się, udało mi się zyskać kilka bliskich mi osób 🙂 no i to uczucie wygranej nad swoją słabością, to naprawdę coś świetnego i bardzo motywującego do dalszych zmian 🙂
