Wiem, że to dziwne, ale nie mogę znaleźć mityngu DDA w swoich okolicach (Warszawa- Zoliborz, ale mogą być też przyległe dzielnice). A bardzo chętnie bym poszła!
Chciałabym przebaczyć ojcu, ale póki co zupełnie sobie tego nie wyobrażam.Pewnie dlatego, ze dopiero zaczęłam terapię. Poza tym mój ojciec twierdzi, że wszystko jest OK. I z zewnątrz rzeczywiście tak jest! W końcu nigdy nikogo nie uderzył, nie był agresywny, nie było awantur, przepijania pensji, molestowania seksualnego, a że facet przychodził raz na jakiś czas urżnięty z pracy, że się pokątnie napił piwa czy setki wódki (ostatnimi czasy robi to chyba codziennie), to co takiego? W końcu każdy normalny facet nie stroni od alkoholu- to takie męskie, taki sposób radzenia sobie z ciężkim życiem. Taki artystyczny sposób, nieprawdaż, wiecie, ból istnienia i te sprawy… A że mi było wstyd, jak upijał się przy rodzinnym stole i bredził głupoty, że nienawidziłam go po wódzie, że bałam się awantur w "dzień po", ze wysłuchiwałam jako kilkuletnie dziecko żalów matki… No przecież nic takiego się nie stało! Przecież gdy było trzeba, to załatwił mi basen, miejsce na kursie niemieckiego i zagraniczny wyjazd organizowany przez jego pracodawcę. Był kochanym ojcem…Więc skąd to moje rozdwojenie jaźni?
Nie umiem z nim rozmawiać. Był wiecznie nieobecny, nie umiał mnie wychowywać, choć było parę rzeczy, które robiłam TYLKO z nim (np jazda na łyżwach). Ale rozmawiać z nim nie umiem. On zdaje się być niezdolny do "głębszych" rozmów. A jeśli chodzi o alkohol, to albo zaprzecza, albo ucina rozmowę w zarodku, albo się denerwuje i wychodzi z trzaskiem drzwi…
