Witamy › Fora › Rozmowy DDA/DDD › Poczucie Braku Sensu Istnienia
-
AutorWpisy
-
Cześć.
Dawno tu nie zaglądałem, a od kilku dni zaliczyłem straszny spadek nastroju i zacząłem się zastanawiać – jak wielu z nas zbyt intensywnie zastanawia się nad sensem naszego istnienia? Czy wątpliwości dotyczące sensu wszystkiego co przeżyliśmy i tego co nas czeka to norma? Czy lęk wiążący się z myślą, że to wszystko (relacje, hobby, wykonywany zawód, doświadczenia etc.) Nic nie znaczą, będąc tylko kroplą w oceanie świadomości to rzecz normalna dla wszystkich ludzi, czy specyficzna dla ludzi z trudnym dzieciństwem?
Z mojego doświadczenia (10 lat po terapii DDD) wynika, że przygnębienie i lęk to normalne emocje, jak każde inne, czasem przychodzą i potem odchodzą. Miałem kilka dni temu taki gwałtowny skok do stanu w czasie terapii (wyzwolony przez piosenkę, której wtedy słuchałem) i to było strasznie męczące – to mi uświadomiło, jak spokojnie mi się zrobiło po tych latach tak na co dzień. Lęki i wstyd przestały u mnie dominować i mnie zżerać od środka, mam tylko gorsze chwile.
Czy cos wywołuje te emocje ? U mnie no choroba córki. Brak akceptacji i poczucie że wszystko co dobre już było…teraz jest tylko przetrwanie .
Hej!
Przepraszam, długo mnie nie było, postanowiłem zacząć terapię i w końcu wprowadzać jakieś zmiany w swoim życiu.
Nie wiem czy jest jakiś konkretny powód. Po tym czasie przerabiania różnych problemów, zacząłem sobie uświadamiać, że najwięcej problemów przysparza mi straszne uczucie samotności i alienacji. Staram się kierować się miłością wobec siebie i być sam dla siebie najlepszym codziennym kompanem. Jednak wraca do mnie regularne uczucie pustki, bezsensu i samotnosci, z którym nie zawsze potrafię sobie poradzić.
-
AutorWpisy
- Musisz być zalogowany aby odpowiedzieć na ten temat.