Jest mi… dziwnie. Ciągle jeszcze nie czuję się dobrze, docierają do mnie nowe… uświadomienia? Każdego dnia czuję się trochę inaczej, w zasadzie kilka razy dziennie.
No i właśnie tak jest z ludzkimi uczuciami, w zasadzie to mniejsze lub większe emocje przepływają przez nas bez przerwy! Upadł mi długopis – drobna irytacja, za długi wykład – nuda, słońce za oknem – zachwyt, itp. To znaczy tylko tyle, że nie jesteś robotem…
Tylko, że my nie byliśmy nauczeni ani ich dostrzegać (tylko zamiatać pod dywan), ani reagować na nie (zaspokajając potrzeby, które za nimi stoją), więc nic dziwnego, że jest ci „dziwnie”.
Ale chyba coraz bardziej się reguluję. Nie wiem, czy to ma jakieś duże znaczenie, biorąc pod uwagę to, że i tak nie widzę za bardzo swojej przyszłości i nie wiem, czy jeszcze cokolwiek fajnego uda mi się przeżyć.
Moim zdaniem to ma ogromne znaczenie, i to właśnie w obliczu tego fatalizmu. Jeśli możesz się regulować w konkretnych rzeczach, to i więcej uwagi na nich skupiasz i mniej jest miejsca na banie się nieokreślonej przyszłości. Przynajmniej ja tak to widzę.
Obawiam się, że potrzebowałabym do tego ludzi. Jakiegoś grona bliskich osób, którym ufam, które mnie nie skreślą, z którymi mam regularny kontakt na żywo. Nie wiem, czy uda mi się to zorganizować.
Ta intuicja jest mi bliska, też tak mi się wydaje. Ale to równoległa rzecz do dbania o siebie tu i teraz – warto o takim celu pamiętać, ale on nie unieważnia bieżącej samoregulacji.
Ale cały czas czarno widzę przyszłość i to już chyba jest po prostu realizm.
Szczerze wątpię… Po pierwsze realizm to kontakt z rzeczywistością, a przyszłość to nie jest żaden fakt, bo jeszcze nie istnieje i mamy tylko jej wyobrażenie, a poza tym to brzmi jak czarnowidztwo, czyli lęk. A lęk to uczucie, i tylko to jest realne, że się boisz, a nie przyszłość.
Jest też kilka spraw, które powinnam zgłosić odpowiednim instytucjom, ale wiem, że jestem z tym sama, więc boję się za to zabrać.
To mi się wydaje też ważne, że nie bierzesz na siebie więcej, niż jesteś w stanie unieść w danej chwili. Na niektóre rzeczy czas dopiero przyjdzie jak się wzmocnisz, wtedy będziesz mogła na bieżąco zdecydować co chcesz z nimi zrobić.
Chciałabym móc mocniej złapać się czegoś „na zewnątrz”, właśnie „poza moją głową”, ale chyba nie jestem jeszcze w sto procent gotowa. Chyba muszę poczuć się dość stabilnie ze samą sobą…
Może zbyt odlegle widzisz to wychodzenie poza swoją głowę? Bo ja miałem na myśli właśnie to, że tu piszesz albo że słuchasz podcastów o CPTSD. A jak tam w ogóle rozmowy z terapeutką?
Walczę też z tą myślą… że nigdy nie będę miała tego fajnego, normalnego dzieciństwa.
No tak, to rzeczywiście prawda, bo przeszłość już się stała. Ale poprawa życia nie wymaga odmłodzenia ani przeżycia jeszcze raz tego samego, tylko lepiej. Kluczowe jest słuchanie siebie, regulowanie emocji, zaspokajanie potrzeb, próbowanie nowych zachowań z ludźmi, nabywanie wiedzy itp., a to jak najbardziej da się zrobić na bieżąco i taka jaka jesteś.
Jako dziecko i nastolatka uciekałam w wyobraźnię, i w sumie przez to chyba ominęło mnie prawdziwe życie.
Ja też to robiłem, doskonale to pamiętam. Ale nic mnie nie ominęło, tylko takie wtedy miałem to życie, nauczyłem się pewnych rzeczy, żeby przetrwać – i faktycznie przetrwałem, więc teraz mam okazję uczyć się innych rzeczy i mieć inne życie.
Ale teraz ciężko jest przestać uciekać w siebie. I to też mnie przeraża, że właśnie tyle życia mnie omija przez te derealizacje, dysocjacje i życie wyobrażeniami. I mega mnie męczą te fale wstydu. Chyba od myślenia o przeszłości.
Też tak sądzę. Widzę, że masz bardzo dużo trafnych intuicji, podziwiam to.
Wydaje mi się, że o ile przeszłość jest nieco bardziej konkretna niż przyszłość, to nadal jest jednak pewnym wyobrażeniem, wspomnieniem, a więc jest mnie realna niż teraźniejszość. Oczywiście nie chodzi o to, żeby na siłę przestać o niej myśleć, ale jak zacząłem się bardziej zajmować teraźniejszością, to mam mniej miejsca i mniejszą potrzebę do zajmowania się przeszłością.
A jeszcze z pozytywów – uczę się stawiać granice. Śmieszne, ale nawet trochę działa. Dociera do mnie jednak, jak bardzo mało sprawczości czuję w moim życiu. Jak mało odpowiedzialna jestem – pewnie właśnie przez problemy z regulacją emocji, ciągły lęk i ruminacje.
No właśnie, mam takie same przekonania. Stawianie granic jest też jedną z podstawowych rzeczy poprawiających życie.
I też nie jest banalne. Okazało się na przykład, że stawianie granic, których nie jestem w stanie utrzymać, tylko pogarsza sytuację, bo druga osoba (bardzo rozsądnie!) uczy się, że jak coś zapowiadam, to się nie spełnia. Ale jeśli nie blefuję, bo najpierw sprawdziłem czego chcę i na co jestem gotowy, a na co nie, to po jakimś czasie to naprawdę zaczyna działać!
I tego też się uczę po kawałku, to nie jest jakiś egzamin, że go zdam albo nie zdam, tylko rozwijanie umiejętności – im dłużej ćwiczę, tym lepsze mam efekty, ale lepsze nawet małe efekty niż żadne i pozwalanie innym ludziom na wchodzenie mi na głowę – i wcale niekoniecznie ze złej woli, gdy nie mówię co mi przeszkadza.
Chciałabym nawiązać w końcu jakąś prawdziwą więź z ludźmi.
Wierzę, że po trochu możesz to znaleźć – a raczej zbudować, bo to nie dzieje się samo. I moim zdaniem właśnie w tym kierunku idziesz dbając o siebie po trochu i nie poddając się ani przemożnemu lękowi przed przyszłością, ani równie wielkiemu żalowi za przeszłością.
