ostatnimi czasy ciągle oszukiwałem sam siebie… mam wyjebane – mówiłem – nic mnie już nie rusza, nic nie czuje, żalu, strachu, smutku, nic przytłaczającego. Zyłem sobie z dnia na dzień jak gdyby nigdy nic, nic nie robiąc sobie z problemów, które krążyły wokół mnie. Zycie jest jedno, nie ma co się zamartwiać, co ma być to będzie – myślałem. I tak nic w życiu dobrego mnie już nie spotka, więc po co jeszcze się dobijać. Miałem wszystko w dupie, oszukałem sam siebie. Tak mi się przynajmniej wydawało…
tak kurewsko chce mi się ryczeć, tak bardzo chciałbym nie żyć… mam dosyć tego pierdolonego życia…
znowu zostaję sam, powoli wszyscy mnie opuszczają… skończył się piękny sen – studenckie życie, imprezy, znajomości, kumple, dziewczyny… sam ich opuszczam, unikam spotkań bo nie mam na nic siana…
muszę skubać na jedzenie z 50 zł jakie mi zostało do 10-tego do wypłaty. Na siebie i na matkę. Matkę która zarabia 200 zł miesięcznie na 1/4 etatu i wszystko przepija… 50 zł a tu jeszcze cały tydzień… a gdzie inne rzeczy, nawet głupiego proszku do prania nie ma…
BIEDNY – STAN, KIEDY MASZ ZBYT DUZO MIESIACA NA KONIEC PIENIĘDZY… bardzo trafne…
cały 2012 rok żyłem z myślą o ślubie siostry… to był jakiś sens, bo wiedziałem, że MUSZĘ na nim być… ale już po… już nic nie muszę… nic nie chcę…
nie wiem co mam ze sobą zrobić, co począć, gdzie się podziać. Na co czekać… i po co…
jestem kurwa zły… mam ochotę wysadzić w powietrze sejm i tych wszystkich skurwiałych polityków, wszystkie jebane polskie instytucje żerujące na zwykłych ludziach, zrównać z ziemią, a na końcu stanąć na samym środku tego pogorzeliska i na to wszystko postawić kloca
"…a życie, jakie życie – poprzerywana linia na dłoniach
a Bóg – nie ma Boga, są tylko krzyże przy drogach…"
