Tez mialam pododbny troche problem. Po 3 roku studiow (ktory na dodatek musialam powtarzac) stwierdzilam ze ja mam tego dosc. Koncze, nie nadaje sie, za duzo odemnie to wymaga. Ale wcale to nie takie bylo proste. Zaczelam chodzic do psychologa. 2 lata nie umialam podjac decyzji. Skonczyc je, czy nie. W depresje wrecz nawet popadlam. Az ostatnio zrozumialam. Tak, ja chce skonczyc te studia i musze sprobowac sie w tym zawodzie, bo w innym siebie nie wyobrazam. Wprawdzie musze bardzo uwazac na specjalizacje, bo na wiekszosc zwyczajnie sie nie nadaje. Jak musze rozmawiac z chorym na raka, czy innym ciezko chorym, to chce mi sie tylko z wspolczucia, siasc przy nim i zaplakac… Wiec musze bardzo uwazac, aby nie byla to trudna psychicznie specjalizacja. Ale wiem, ze musze sprobowac w tym zawodzie sie sprawdzic. Jak to bedzie jednak za trudne, to zawsze bede mogla zmienic. I dlatego, jesli ty tez czujesz ze chcialbys pracowac w policji, nie potrafisz przestac o tym myslec, to czemu nie sprobowac? zawsze mozna potem powiedziec, no coz pomylilem sie. Wybor pracy nie jest decyzja na cale zycie. Zawsze mozna zmienic.
