witajcie moi Drodzy, dawno mnie tu nie było… już myślałam, że wyzdrowiałam, że jest lepiej, że mogę zapomnieć o syndromie, ale niestety nie…. Od 8 miesięcy jestem w związku ze wspaniałym mężczyzną, którego mocno kocham, jak on zapewnia ( i okazuje) z wzajemnością, mamy plany na dziecko, na wspólne dalsze życie. Tak naprawdę to mój pierwszy normalny związek po terapii DDA, z osobą normalną, bez syndromów i nałogów.
W poprzednich związkach miałam problem z okazywaniem uczuć, a może po prostu nie umiałam wtedy kochać. Teraz problem jest inny, usłyszałam od mojego partnera (ciężko było mi to z niego wycisnąć, bał się że mnie zrani), że czasami zachowuję się zbyt zaborczo, np. tuż po tym jak się spotkamy, on mnie odwiezie do domu, potem się żegnamy i on wraca do siebie, a ja potrafię już po 5 minutach do niego dzwonić. O dziwo, mam wtedy wewnętrzny opór przed takim telefonem, czuję że chyba przesadzam, że powinnam dać mu chociaż czas na dojechanie do domu, ale pomimo tego potrzeba natychmiastowego kontaktu jest nie do opanowania. Zdaję sobie sprawę, że faktycznie czasem przesadzam, powinnam dać jemu odetchnąć, dać mu możliwość zatęsknić za mną (on i tak częściej dzwoni do mnie, niż ja do niego) … Innym problemem jest potrzeba kontroli wszystkiego co on robi i gdzie przebywa. Mam zaufanie, wiem że nie ma innych kobiet, ale ten paniczny lęk, że mogę go utracić powoduje że chciałabym wszystko wiedzieć, co robi w każdej minucie… To zaczyna być chore i dla mnie również męczące. Jak się z tego wyleczyć?! Pomocy!….
