świetny temat:) w końcu można pokazać, że nie jest tylko do bani. Ja dzięki temu, że jestem DDA stałam się bardzo szybko samodzielna, nie boję się iść nigdzie, najczęściej w pracy to wykorzystuję, bo jako jedna z niewielu (a jest nas 60 pracowników) potrafię się odezwać wtedy, gdy czuję, że muszę i wiem, że nawet walka z szefostwem to nic groźnego. I podobnie jak poprzedniczka, mam telefon chyba zarejestrowany jako "wszechpomoc" 🙂 i poradnictwo wszelkie, dla mnie to też miłe wiedzieć, że gdy ktoś potrzebuje pomocy lub rady, to dzwoni lub stuka do mnie. Niektórzy twierdzą, że nie ma dla mnie góry nie do przeniesienia, potrzebuję tylko 15 minut żeby wykombinować, jak to zrobić;)
pozdrawiam, a.
