miałam nie myśleć o przeszłości… ale wystarczy cokolwiek co mi ja przypomina…i już płacze…myśle o tych dobrych momentach…płacze…o tych złych…płacze… zachowuję się tak jakbym umierała i wspominam to wszystko, co już nie wroci. Podsumowuje swoje życie… zatrzymuje się wtedy na chwilę, tak jakbym zatrzymywała czas, patrze na to życie, na tych ludzi…wszystko lgnie naprzod..a ja stoję i patrzę…i myślę jak to oni wszyscy żyja, normalnie żyja.
a ja? może to śmieszne, mam 22 lata i czuję, że już wystarczy mi, przeżyłam to co miałam przeżyć…nie chcę już nic od tego życia…wystarczy mi…czy ja znowu uciekam bojac się rozczarowan i przyszłości? nie chce uciekać, nie chce się bać, ale naprawde wystarczy mi…nie wiem czy pisze pod wpływem jakiegoś zmiennego nastroju…jakiejs melancholii…nie wiem… jestem zmęczona życiem? ktoś powie: przecież ona jeszcze nic nie przeżyła…., ale mnie już wystarczy, jestem chyba jednak zmęczona tym wszystkim…
