Szacunek Vis, sama chciałam napisać coś podobnego, ale szczerze mówiąc nie miałam odwagi, z przyczyn takich, że sama nie jestem wyleczona i mam swoje kłopoty. Ale czuję, że muszę coś powiedzieć, czuję, że wsparcie nie polega tylko na głaskaniu po głowie i kierowaniu się w stronę tego co miłe, łatwe i przyjemne.
Ja 89. Wiesz, ja Ciebie rozumiem, naprawdę, jesteś na początku bitwy o siebie i nie wiesz czy w ogóle warto zacząć tę bitwę. Chcesz wiedzieć co się stanie jeśli terapia się nie uda.
Otóż NIC się nie stanie, nic się nie zmieni i nikt prócz Ciebie samego Ci nie pomoże, jeśli ty sam nie zawalczysz przeciwko wszystkim zmorom w Twojej duszy (oczywiście po kolei a nie z wyszystkimi na raz). Możesz szukać obrońcy przed światem, możesz szukać sojusznika, ale nikt, zapewniam Cię, nie zagłębi się zamiast Ciebie w Twoją dusze i nie oświetli jej, nikt Cię nie uratuje przed sobą samym.
Terapeuta może pomóc, może wyjaśnić i wesprzeć, ale nie zrobi niczego za Ciebie. Wiem, że to trudna wiedza i bolesna, ale ja czuję, że Ty bardzo o nią podświadomie prosisz, sam idziesz w kierunku wiedzy, omijając wspierające słowa, zadajesz pytania choć nie wiem czy jesteś gotów usłyszeć na nie odpowiedz. Pytałeś, odpowiadam bardzo szczerze jak to jest z mojego doświadczenia. Sama na terapii przez kilka tygodni wałkowałam "okrucieństwo" tego terapeutycznego procederu. Uważałam za bardzo krzywdzące i niesprawiedliwe to, ze my, ludzie skrzywdzeni musimy stanąć samotnie, twarzą w twarz z naszą krzywdą.
Teraz wiem, że nie musimy, możemy nic nie robić, możemy się nawet zabić, ale wtedy NIC SIĘ NIE ZMIENI.
Pozdrawiam
yucca
