No… no właśnie… Moja matka też tak mowiła. Rozumiem, że chciała mnie w ten sposob chronić przed cierpieniem, ale nie tędy droga. Też nigdy nie miałam bliższych znajomych, bo wpajała mi od dziecinstwa, że wszyscy chca mnie wykorzystać.
Zatem nikt mi nie byl potrzebny. Bałam się zaufać. Wszystkie moje znajomości były powierzchowne, ograniczały się do osob z klasy… opierały się na jedynym temacie, ktory nas łaczył: szkoła…nic poza tym. I tak jakiekolwiek proby zbliżenia się kogokolwiek do mnie konczyły się odrzuceniem.
Teraz jestem sama. Chcę wyjść do ludzi, ale nawet nie wiem jak.
Szukam swojego "spontana" 😉 radości życia, ufności… umiejętności prowadzenia rozmowy z przyjemnościa.
Ciężko jest tym bardziej, że mam już wyrobiona opinię odludka, smutasa, ktorego nic nie cieszy… coż… czeka mnie podwojny wysiłek.
PS. Walczę o najpiękniejsza rzecz, jaka mi się przytrafiła w życiu. Nie wiem, co mam czynić, niewiele też zależy tylko ode mnie… Ale przynajmniej sprobuję.
Dziękuję za odpowiedzi
🙂 Kiedy tak czytam pierwszego swego posta, to aż dziw mnie bierze, że ktoś coś z tego zrozumiał 😉 Pozdrawiam
