Jest watek o złości. Też sobie z nia nie radzę, jednak nie potrafię nawet o tym pisać.
Od zawsze jeszcze bardziej bolało mnie jednak to, że nie umiem się śmiać.
Jak czuję się radośnie, na twarzy pojawia się najwyżej uśmiech, ale usmiech nie zastapi śmiechu. Potrzebowałam kiedys wiersza o uśmiechu, wiecie co, nie ma pozytywnego wiersza o uśmiechu. Sa melancholijne, refleksyjne, lub wręcz smutne.
Zawsze zazdrościłam ludziom jak słyszałam ich głośny śmiech. Dlaczego ja tak nie potrafię? Nie wiem i to się na pewno nie zmieni.
Czy sa tutaj ludzie ktorzy potrafia się śmiać? Jestem ciekawa.
Poniżej załaczam piekny wiersz o uśmiechu ktory pokazuje cała prawdę o grymasie ktory pojawia się na mojej twarzy wowczas gdy wydaje mi się że jestem szczęsliwa.
Załaczam chociaż obrazek śmiejacej się twarzy. Pozdrawiam. :laugh:
Adam Asnyk
Uśmiech
Na wstępie życia, przez dobre anioły
Zesłany w darze niewinnemu sercu,
Na ustach uśmiech zjawia się wesoły,
Igra jak motyl na łaki kobiercu
Tak łatwo leci, tak swobodnie wschodzi,
Nie potrzebujac jeszcze nic dla siebie –
Sama go jasność chwil porannych rodzi
I świeżość wiosny rozlana po niebie
Po¼niej ten uśmiech głębsze bierze piętno,
Za mara szczęścia i piękności leci,
Melodia uczuć d¼więczy już namiętna,
Ogniem zachwytow i pożadan świeci.
Utracił spokoj niewinności błogi
I fala wzruszen gwałtownych wybucha,
I na rozstajne wylatuje drogi
Wśrod krwi podszeptow i porywow ducha.
A gdy się w ciemnych przepaściach zabłaka,
Przejdzie zawodow kolej i zwatpienia,
Wtedy, ach! dziwna gorycza przesiaka
l na szyderczy uśmiech się zamienia.
I twarz złośliwym wykrzywia wyrazem,
Ktorym chce dusza uragać zatruta…
I brzmi boleśnie i złowrogo razem,
Jak rozstrojonej harfy dzika nuta.
Lecz i ten uśmiech, co swe rany smaga,
I świat wyszydza, i światu się skarży,
Rozwieje życia surowa powaga –
Nie da mu powstać na szlachetnej twarzy.
Wtedy znow ponad smutkami wszystkiemi
Litośny anioł, ktory nas osłania,
Przysyła uśmiech ostatni na ziemi,
Uśmiech dobroci, uśmiech pobłażania.
