Witam
Wy wszyscy chyba jesteście bardzo młodzi? tzn.przed trzydziestka..w każdym razie wiekszość forumowiczow, ludzi wypowiadajacych się w „dda o sobie”..bynajmniej nie poczulam się lepiej czytajac ich historie, w tym sensie lepiej,że nie jestem sama z problemem itd..chociaż wiem oczywiscie,że oni nie po to pisza zeby ktoś gdzieś tam poczuł sie lepiej.Chyba nie do konca jest prawda że nigdy nie jest za po¼no na terapię czy generalnie leczenie.Może w niektorych przypadkach lepiej jest pozostawac w błogiej nieswiadomości niż nagle zdac sobie gwałtownie sprawę ze się przezylo tyle a tyle i niestety nie do konca mozna nazwac to życiem.że ominęło czlowieka to wszystko,i dobre i złe,co każdy inny przechodzi,nawet osoby z wspomnianych historiii dda a o sobie..Straszna jest ta swiadomosc ze ten czas już minał i nie wroci.Bez sensu jest zaczynac po trzydziestce,kiedy czlowiek już przestal liczyc na cokolwiek,czuje się stary,choć tak naprawde jest jak dziecko bez doświadczen.A jednoczesnie to koszmarne uczucie ze wszystko przeplynęło tuż ,tuz obok,że miało się tyle szans,ktorych czlowiek w swojej ślepocie wtedy nie zauwazal.Albo zauwazal tylko sadził ze to czy tamto nie moze sie udać.Mialam potwornego pecha ze 10 lat temu nikt mi nie powiedzial wprost-dziewczyno,id¼ się leczyć.Czytaliście albo ogładaliscie 'Pachnidło"? nie mogę otrzasnać sie z wrażenia że mam coś wspolnego z tym chłopakiem,w tym sensie ze jestem przezroczysta,tak jak on bez zapachu.Oto co mi się nasuwa na mysl po przeczytaniu pierwszej grubszej porcji nt dda.Nie piszę tego w oczekiwaniu pocieszen typu nigdy nie jest za po¼no,w ogole żadnych pocieszen ani opinii,ani też w zamiarze krytykowania kogokolwiek czy czegokolwiek,tylko kurczę zastanawiam się czy nie było by mi łatwiej obecnie i w przyszłości gdybym poł roku temu nie spotkała tej osoby,ktora mnie zaprosiła na spotkanie Alanonu..byłam raz,nawet gdybym chciała nie mogłam tego kontynuować,bo musiałam wyjechac..eh.
Nie wiem czy powinnam była to pisać..ale ulżyło mi ;))) Dzięki pozdrawiam
