Mam w domu. Dla dziecka, psa. To se porzucam czasem.
Pomaranczowe dłużej? E, nie. Dlatego dłużej, że długie piora mam, no. I zimno w chałupie.
A tak poważnie, to Jamnik miał wczoraj cholernie ważny dzien. Dwa tygodnie temu Jamnik w stanie apogeum depresji zadzwonił był do swojej najlepszej na świecie terapeutki, z ktora w grudniu zakonczył 3 i połroczna terapię, o jedna audiencję pokornie upraszajac. Audiencja odbyła się wczoraj (Jamnik miał szczęscie, krotko czekał) i pani terapeutka powiedziała, że jest dumna z Jamnika. ¯e Jamnik mowi teraz jak człowiek dojrzały, w pełni dorosły; umiejacy przyjać stratę. A to, że podczas całej rozmowy ani razu nie padło z Jamniczych ust stwierdzenie typu "Jakaż jestem do dupy!", "To wszystko moja wina!", to już w ogole rewelacja jest.
Fajnie się Jamnik poczuł. Dotad nie miał okazji spojrzeć z dystansu na swoja terapię. Teraz widzi, że potrzeba było aż trzech i poł roku (bo Jamnik wyjatkowo beznadziejnym pacjentem był), ale było warto, bo Jamnik jest wyleczony.
K. z B. też pochwalił, psiakreff. "Teraz jesteś inna", powiedział. Kurwa, kurwa! 😡 😡 😡 😡
