Kolejny temat głównie o złości 🙂 . Moja terapeutka po około dwóch latach terapii zaczęła pokazywać mi inne aspekty niż samo zło w mojej rodzinie, tzn. np. nie tylko złe strony mojej matki, chciała zmienić jakby moje widzenie przeszłości. Mówiła, że w życiu nic nie jest czarno – białe. A ja się w środku buntowałem, że ona podważa moje uczucia i znowu muszę bronić swoich racji. Nie rozumiem takiego podejścia, po czasie zobaczyłem, że ja tak naprawdę nie dałem sobie prawa nigdy do mojej złości i innych uczuć, szukałem cały czas potwierdzenia moich uczuć w terapeutce, tak jak kiedyś w matce, niby się złościłem, ale to było tak jakby kontrolowane cały czas, sprawdzanie, czy naprawdę mogę się zezłościć, czy jednak nie, jak wychodziło, że nie to jazda z poczuciem winy… Nie rozumiem celu pokazywania lepszych stron rodziców w trakcie terapii, mi to jeszcze bardziej blokowało uczucia i dokładało poczucie winy, że nie mogę tego czuć co czuję. Macie jakieś podobne doświadczenia?
