no mnie też się zdaje, że człowiek prowadzący terapię zna się na rzeczy lub bynajmniej powinien. kwestia tego, by mieć odwagę omówić dyskomfort. terapeuta też człowiek – ma swój charakter, swoją osobowość, czasem nie zaskoczy, nie zadziała i choćby nie wiem, co, nie będzie z nim szło. bo DDA muszą się otworzyć, zaufać, zawierzyć trochę. jak tu gdzieś napisał ten nasz tu osławiony Pszyklejony – "żeby móc wyrwać serce przed kimś", ten ktoś musi być ok.
szufladkowanie DDA też mi się nie podoba. ja nie wiem, czy to moje DDA, czy to raczej ja sama, mój charakter, moje oczekiwania, moja niecierpliwość stają nam na drodze do skutecznej dyskusji. myślę, że czasem oczekuję, że coś się samo zadzieje, bez mojej interwencji. jakbym szła do mojej terapeutki po gotowe opinie, decyzje. podczas gdy przecież ja sama muszę wiedzieć, czego chcę, i to jest dla mnie trudne piekielnie.
jest tu moja wina. jest, jest. ale jej, terapeutki, chyba też. bo gdybyśmy miały faktycznie pewną relację, pewnego rodzaju terapeutyczne zaufanie, nie pisałabym o tym tu, tylko powiedziałabym jej. więc siłą rzeczy coś jest nie halo.
