Wszyscy się na mnie patrzą?

[byszek]

#78341

Mam do was pytanie, czasami niektórzy o tym pisali, czy macie wrażenie, że wszyscy was obserwują jak jesteście wśród ludzi? A jak nie wszyscy to na pewno ktoś i wtedy zaczynacie się bardziej kontrolować i uważać na swoje zachowanie? Wiem, że to jest iluzja, niemożliwe , żeby wszyscy np. w autobusie czy tramwaju byli mną zainteresowani, ale ta iluzja działa, zastanawiam się po co mi to jest potrzebne?
Mam kilka teorii na ten temat, ale jakoś zadna mnie nie przekonuje.

[happysad]

#78344

Niestety też tak Mam, nie tylko w komunikacji miejskiej ale też np. W centach handlowych itp. Patrzę czy inni patrzą Na mnie. . Ale zwykle tak nie jest a Ja i tak czuje się dziwnie. Chyba To wynika z moich wiecznnych kompleksów, i całkowitej nie akceptacji siebie. Dlatego nie lubię za bardzo chodzi w miejsca gdzie jest dużo ludzi..

[Red]

#78348

Byszku, nie wiem czy to co napisze coś wniesie, ale kiedyś też tak miałam, nie czułam się swobodnie wśród ludzi, byłam spięta i uważałam, ze ktoś mnie obserwuje, albo miałam poczucie, ze jak ktoś za mną idzie i się śmieje to śmieje się ze mnie. Ale to mi przeszło, właśnie czytając Twój post, zdałam sobie z tego sprawę. I nie wiem ani kiedy przeszło ani dlaczego, ale już tego nie mam. Jak ktoś się za mną śmieje, to najwyżej próbuje usłyszeć z czego, bo może i mnie to rozbawi :).

[byszek]

#78351

To super, że Ci przeszło, znaczy, ze wyleczalne 🙂 . Jak tak mam odkąd pamiętam, może to jest związane z jakimś niejasnym poczuciem, że jestem inny od wszystkich i raczej gorszy? Może to jest tak, że się uważam za dziwadło i myślę , że mam to na czole wypisane i wszyscy to zobaczą? A może to jakaś moja iluzja na pocieszenie samego siebie, ze jestem wyjątkowy i dlatego się wszyscy na mnie gapią?

[Red]

#78352

Byszku, jeśli miałabym to z czymś wiązac (zaznaczam, że to jest tylko przypuszczenie, bo nic nie wiem na pewno), to powiązałabym to zniknięcie problemu z poradzeniem sobie z wewnętrznym krytykiem – nie ma go. Może to uważanie, że wszyscy (lub tylko niektórzy) się patrzą to tylko uzewnętrznienie wewnętrznego stanu, gdzie krytyk ciągle obserwuje, krytykuje, obśmiewa, no ale przede wszystkim patrzy.

[kala2]

#78355

Ja tez mam takie wrazenie nie raz. A nawet na prawde jest tak ze na przyklad wejde i sie spojrza na mnie ale to jest normalne bo ja tez przeciez patrze jak ktos nowy wchodzi do przedzialu w tramwaju.. tylko po chwili juz nie patrza a ja dalej sie kontroluje i czuje ich wzrosk na sobie. Trzeba moze wtedy podniesc wzrok i zobaczyc ze to iluzja..

[Anonim]

#78381

ehh też mam tak, stram się to zwalczyć bo to jest normalne, ze ludzie sie na siebie patrza w miejscach publicznych.. ja tez patrze na innych.. i mimo ze mam ta swiadomosc ze oni sie patrza normalnie "okiem ciekawego człowieka" to ja czuje sie fatalnie, jestem cala spieta i rece mi sie poca ! :/ masaakra 🙁

[listek]

#78399

Też mam podobny problem od wielu lat. Czasem wydaje się nie do zniesienia. Ja mam stwierdzoną fobię społeczną. Oprócz lęku dochodza też zawroty głowy i derealizacja. Wyczerpałam już chyba wszystkie pomysły jak się tego pozbyć

[byszek]

#78401

Chyba trzeba to olać, bo to jest tylko objaw, przyczyna leży gdzieś głębiej a to co widać to skutek czegoś, czego jeszcze nie odkryłem. Może to jest to o czym pisze Red, ale zauważyć to co szkodliwe jest trudno, bo to działa od zawsze, a chyba najtrudniej zauważyć to co jest najbliżej i do czego się przyzwyczaiło. W ogóle zdać sobie sprawę, że coś tak naprawdę szkodzi, a nie chroni, to moim zdaniem niezła sztuka jest.

[Red]

#78431

byszek zapisz:
„… zauważyć to co szkodliwe jest trudno, bo to działa od zawsze, a chyba najtrudniej zauważyć to co jest najbliżej i do czego się przyzwyczaiło. ”

Powiedziałabym Byszku – odnośnie tego, że inni się patrzą albo, że my patrzymy na innych i zastanawiamy się czy oni patrzą na nas – że najtrudniej jest zobaczyć siebie. I to zarówno w świecie zewnętrznym jak i wewnętrznym. Widzimy tych innych, zastanawiamy się co sobie pomyślą, jak zareagują, co powiedzą, a nie umiemy spojrzeć na siebie, tego siebie tu i teraz.

Usłyszałam niedawno świetne porównanie (to trochę też odnośnie wypowiedzi pszyklejonego o kontroli i jej braku oraz odnośnie podpisu w stopce Bronislavusa).

Człowiek (a człowiek z dysfunkcyjnej rodziny szczególnie) jest jak pokój, w którym mieszka sobie on i różne inne osoby. Te różne inne osoby to to co nazywamy częsciami. I my w większości świetnie znamy te czesci, wiemy czego chcą, nie chcą, jak się zachowują itd. – tak jak w domu wiedzieliśmy czego od nas oczekuje matka, ojciec, albo mogliśmy świetnie przewidzieć ich reakcje na to czy tamto, ale nie znamy siebie – tej najważniejszej osoby w pokoju. Ciągle patrzyliśmy na rodziców, oczekiwaliśmy ich akceptacji, a teraz oczekujemy akceptacji tych róznych "osób" w pokoju. Nasze marzenia, cele, kierunki, to co robimy i czego nie robimy uzależniliśmy od tych cześci, chcemy czego one chcą i nie podejmujemy się tego czego one nie chcą. I już sami nie wiemy czego sami chcemy.

Moze generalizuję, ale ja tak to w sobie widzę.

[Autor]

Wpisy